Έχει γίνει διάσημη στο ίντερνετ μια ρήση του Αγίου Παϊσίου που λέει να φοβόμαστε αυτόν που κλαίει επειδή τον αδίκησαν γιατί μετά θα αναλάβει ο Θεός.
Είναι πολύ σημαντικό που το σίριαλ "από τα Φάρασα στον ουρανό" έχει τόση τηλεθέαση και πολλοί μάθανε ότι η εκκλησιαστική ζωή έχει ένα βάθος.
Όμως να έχουμε υπόψιν ότι αυτό το βάθος για να βιωθει και να γίνει κτήμα θέλει δουλειά. Η επιφανειακή αντιμετώπιση δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Και δεν είναι δύσκολο μια ρήση του Αγίου να δημιουργήσει ψευδαίσθηση, ιδίως όταν μεταβάλλεται σε διαδικτυακό τσιτατο.
Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας ζούνε το αίσθημα τής αδικίας και πολλές φορές κλαίνε απαρηγόρητα. Όμως αυτό που νιώθουν είναι πράγματι αδικία ή η αίσθηση της αδικίας και τα δάκρυα είναι αποτέλεσμα εγωισμού;
Θεωρούμε ότι ο άλλος μας αδίκησε. Γιατί;
- Μήπως μας έβαλε όρια;
- Μήπως ως ελεύθερος άνθρωπος μας είπε κάποιο "όχι" πράγμα που είναι δικαίωμα του;
- Μήπως κάποιος δεν μας έκανε ένα χατηρι όπως ακριβώς το θέλαμε και την ώρα που το θέλαμε;
Μήπως τελικά εμείς είμαστε αυτοί που αδικήσαμε και νομίζουμε ότι αδικήθηκαμε;
Μεγάλη αρετή η διάκριση, η νηφαλιότητα και η ταπείνωση. Οι λόγοι των Αγίων έχουν βάθος. Δεν είναι συνθήματα.
Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχαγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου