Δεν πλασθήκαμε για φευγαλέα συναισθήματα αλλά για την Αιωνιότητα

 Και φέτος το Πάσχα θα διακρίνουμε έναν έντονο συναισθηματισμό ο οποίος ξεχειλίζει από τα social. Τα Πάθη του Χριστού, ο Σταυρός, η Ταφή και η Ανάσταση Του.

Ο Χριστός δεν έπαθε για να τον λυπηθούμε. Δεν αναστηθηκε για να το ρίξουμε στα ψώνια και στα γλέντια. Το έργο της οικονομίας της σωτηρίας μας δεν πραγματοποιήθηκε για να αποτύχουμε με στιγμιαίους επιφανειακούς συναισθηματισμούς. Το ζητούμενο δεν είναι να κλάψουμε γενικά και αόριστα για τα Πάθη Του, αλλά να κλάψουμε για τα χάλια μας. Το ζητούμενο δεν είναι να χαρούμε οπωσδήποτε με την Ανάσταση Τού, όπως θα χαιρομασταν με την νίκη της ομάδας μας. Αλλά να ενσωματώσουμε όλα αυτά στον πνευματικό μας οργανισμό. Στην καρδιά μας. Στο πνευματικό μας κέντρο.

Η εσωτερική προσευχόμενη ησυχία θα μας αποκαλύψει το νόημα όλων αυτών των γεγονότων. Δεν θα μας δείξει απλώς έναν δρόμο, αλλά θα μας αποκαλύψει βιωματικά τα κακοτραχαλα μονοπάτια, με πτώσεις και ανατάσεις. Θα μας διδάξει πώς έλκουμε τη χάρη του Θεού και πως την κρατάμε μέσα μας. Έτσι ξεπερνάμε και "συνήθειες". Ξεπερνάμε σχηματοποιημένες καταστάσεις. Πάσχα έρχεται. Εξομολογουμαι, κοινωναω, άρα είμαι μέσα στο κλίμα. Η μετάνοια, η πραγματική μετάνοια είναι ο καρπός της ησυχίας, ψυχής και σώματος. Η ησυχία που οδηγεί στην απάθεια. Απάθεια και όχι αδιαφορία. Απάθεια που σημαίνει ησυχία από τις τρικυμίες λογισμών, σκέψεων, αποχή από την κακομοιριά και βαθειά ενδοσκόπηση που προκαλεί και ανάβει περισσότερο την προσευχή και την αγάπη προς τον Θεό , τον άλλον και την κτίση.

Εκεί θα κριθουμε πιθανώς. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι της ύπαρξης. Νομίζω ότι ο Χριστός μας προκαλεί και μας παρακαλεί. Γιατί δεν σαββατιζεις εν τη προσευχή; 

 Δεν πλασθηκαμε για φευγαλέα και απατηλά συναισθήματα. Πλασθηκαμε για την αιωνιότητα...

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα