Υπάρχει μια ερμηνευτική "σχολή" στους θεολογικούς κύκλους που θέλει εμμέσως πλην σαφώς να "αμνηστευσει" τον Ιούδα, παρουσιάζοντάς τον ως θύμα των καταστάσεων που έκανε ένα ανθρώπινο λάθος και οφείλουμε να τον "καταλάβουμε" και να τον δούμε με συμπάθεια. Λένε λοιπόν αυτοί οι κύκλοι ότι ο Ιούδας ανήκε στην τάξη των Ζηλωτών. Με λίγα λόγια ανήκε σε μια επαναστατική ομάδα η οποία επεδίωκε την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού. Ο Ιούδας λοιπόν εκτιμώντας ότι ο Χριστός κάνει μεγάλα θαύματα, προσδοκούσε ότι με την θαυματουργική του δύναμη θα διέλυε τον ρωμαϊκό ζυγό. Βλέποντας όμως ότι το πράγμα καθυστερεί και θεωρώντας ότι ο Χριστός κινείται με αργούς ρυθμούς, αποφάσισε να τον προδώσει ώστε να παραδοθεί στην ρωμαϊκή εξουσία. Έτσι στριμωγμένος από τις καταστάσεις με ένα θαύμα θα εξαφάνιζε την ρωμαϊκή κυριαρχία....
Η "σκληρή" πραγματικότητα τώρα μέσα από τα ευαγγέλια και την υμνολογία της εκκλησίας. Ο Ιούδας πρόδωσε για δύο λόγους: ήταν ζηλοφθονος. Ζήλευε τον Χριστό. Θα ήθελε να είναι αυτός στη θέση του. Η ζηλοφθονία επεκτεινόταν και στον στενό κύκλο των 12 μαθητών. Ο δεύτερος λόγος ήταν η φιλοχρηματία του που τον οδηγούσε να κλέβει ακόμη και το κοινό ταμείο το οποίο του εμπιστεύτηκε ο Χριστός.
Βλέπουμε μια δαιμονική προσωπικότητα. Δαιμονική και αμετανόητη. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είπε ότι γνωρίσαμε τρεις μεγάλες πτώσεις στην ιστορία: του Εωσφόρου, του Ιούδα και του Πάπα.
Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου