"Δογματισμός" και Πάπας

Τι μας είπε ο νέος Πάπας: να αφήσουμε πίσω τους δογματισμούς και η χαρά αρκετών "ορθοδόξων" θεολόγων ήταν απέραντη για αυτή τη δήλωση.

Το δόγμα όμως δεν είναι δογματισμός, αλλά όριο αλήθειας. Εμπειρία που γίνεται οδός σωτηρίας και θεώρηση ζωής. 

Πέρα από βαρύγδουπες δηλώσεις, ας δούμε ένα "δόγμα" δηλαδή μια θεώρηση του παπισμού για το ποιος είναι τελικά ο Θεός.

Το δόγμα αυτό των παπικών εδράζεται στην φεουδαρχία που αναπτύχθηκε στη Δύση. Έτσι ο Θεός δεν είναι τίποτε άλλο από ένας φεουδάρχης. Με την αμαρτία θίγουμε την τιμή και την αξιοπρέπεια του Θεού - φεουδάρχη η οποία πρέπει να αποκατασταθεί. Ο Θεός είναι ένας γεροπαράξενος ο οποίος θέτει πρωτόκολλα συμπεριφοράς και απόδοσης τιμής. Όποιος δεν τα τηρεί όλα αυτά καταδικάζεται σε κόλαση.

Έτσι κατά την εξομολόγηση, στην παπική ομολογία, ο πνευματικός θέτει κανόνες στον εξομολογούμενο προκειμένου να ικανοποιηθεί ο Θεός και να μην τον τιμωρήσει.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Θεός είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή όπου διαχέεται δημιουργεί και τα ανάλογα αποτελέσματα. Το ίδιο το Άκτιστο Φώς γίνεται και παράδεισος και κόλαση. Όπως για παράδειγμα ο ήλιος. Όταν πέσει πάνω σε έναν κήπο τα λουλούδια ανθίζουν, αναπτύσσονται και σκορπάνε ευωδία. Αν πέσει πάνω σε έναν σκουπιδότοπο, τότε αναδύεται δυσωδία και βρώμα. Όπως καταλαβαίνουμε για αυτά τα αποτελέσματα δεν ευθύνεται ο ήλιος, αλλά ο τόπος. Έτσι και η Χάρη του Θεού όπου διαχέεται δημιουργεί τα ανάλογα αποτελέσματα. Αν η ψυχή είναι κήπος γεύεται τη Χάρη ως φώς . Αν είναι τόπος όπου συσσωρεύονται ακαθαρσίες γίνεται φωτιά. Άρα ο Θεός παραμένει αγάπη αλλά είναι ζήτημα της ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου για το πως θα την δεχτεί. Έτσι στην ορθόδοξη εκκλησία η μετάνοια και η εξομολόγηση δεν έχουν σκοπό να ικανοποιήσουν έναν φεουδάρχη Θεό, που θυμώνει, φθονεί και τιμωρεί, αλλά ο σκοπός βρίσκεται στη θεραπεία. Δηλαδή με τον τρόπο ζωής που προτείνει η Εκκλησία από σκουπιδότοπος να γίνουνε κήπος και η θέα του ακτίστου φωτός να γίνει παράδεισος και όχι κόλαση.

Αυτή η θεώρηση ζωής δεν είναι αμελητέα. Ο θεός των παπικών είναι ανύπαρκτος! Ουσιαστικά λατρεύουν ένα είδωλο. Ομοιάζει πολύ με τους θεούς του Ολύμπου που είχαν ανθρώπινα πάθη. Και αυτό για τον παπισμό αποτελεί στάση ζωής, νοοτροπία. Αυτό που λέμε "δόγμα".

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

#panos