Όλη αυτή την περίοδο ακούμε αντί χαιρετισμού το "Χριστός Ανέστη". Το λέμε βάζοντας θαυμαστικό από δίπλα ή ερωτηματικό; Είναι μια συνήθεια ή το εννοούμε; Οι απαντήσεις σε τέτοια ζητήματα δεν είναι εύκολες γιατί απευθύνονται στο βάθος τής ανθρώπινης ύπαρξης. Και τον αντίλαλο της απάντησης τον ακούμε με μεγάλη προσπάθεια ή δεν τον ακούμε και καθόλου.
Τι είδους σημείο στίξης βάζουμε λοιπόν δίπλα στο Χριστός Ανέστη.
Μπορεί να το καταλάβουμε παρατηρώντας τη ζωή μας στο τώρα. Κάνοντας μια "ανάκριση" στον εαυτό μας.
Πιστεύουμε ότι με τη βοήθεια του Αναστάντος Χριστού αργά ή γρήγορα θα ξεπεραστούν οι δοκιμασίες;
Πιστεύουμε πως όσα νομίζουμε ότι πάνε στραβά εντάσσονται στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία μας;
Πιστεύουμε ότι με την επίκληση του ονόματος του Αναστάντος Χριστού, θα κατευναστούν τα κύματα των περίεργων και σκοτεινών λογισμών;
Εμπιστευόμαστε τη δική μας ζωή και τη ζωή των δικών μας στα χέρια του Αναστάντος Χριστού ή όλα θέλουμε να τα ελέγχουμε με ακρίβεια ως θεοί;
Αφήνουμε με εσωτερική χαλαρότητα να μας διαπεράσει το ζωοποιό "ρεύμα" της θείας λειτουργίας όπως αφήνεται το έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας του;
Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ένα σύμβολο αλλά μια ιστορική πραγματικότητα και ο Χριστός δεν είναι μια ιδέα, αλλά είναι πρόσωπο. Και οι σχέσεις με τα πρόσωπα περνάνε περιπέτειες και έχουν διακυμάνσεις. Η ανταπόκριση στην τέλεια αγάπη του Χριστού που έπαθε και αναστήθηκε για χάρη μας θα περάσει από δύσκολα μονοπάτια, από ανηφόρες, θα βαδίσουμε ανάμεσα από βράχους, θα περάσουμε μπόρες αλλά και λιακάδες, μέχρι να συναντήσουμε τον Αναστάντα Χριστό.
Πιστεύουμε ότι αυτή η πορεία αξίζει; Ή θα βαρεθούμε αλλάζοντας δρόμο. Θα προτιμήσουμε να ασκηθούμε στα δύσκολα ή θα προτιμήσουμε μια κοινότυπη πορεία ζωής με τη μάζα;
Χριστός Ανέστη!
Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου