Καλοστρατιά

 Τελείωσε η Μ. Εβδομάδα και βλέπεις στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων την προσδοκία να ακούσουν ένα μήνυμα χαρμόσυνο που αφορά την ύπαρξη μας. Το "Χριστός Ανέστη". Και μετά από αυτή τη χαρά; Μετά από τα τραπεζωματα, τι ακολουθεί; Ο θάνατος της ρουτίνας. Λες και το "Χριστός Ανέστη" το πήρε ο αέρας και χάθηκε.

Αυτό όμως είναι το κλειδί. Τι κάνει την ρουτίνα ανυπόφορη; Τα πάθη μας, δηλαδή οι εξαρτήσεις που μας βάζουν πάλι απάνω στο τροχό. Που πήγε η χαρά της αναστάσιμης νύχτας; Έφυγε! Και έφυγε γιατί αντιμετωπίσαμε την Ανάσταση του Κυρίου σαν κάτι που αφορά μόνον αυτόν και όχι εμάς. Δηλαδή αντιμετωπίσαμε το γεγονός στην συναισθηματική επιφάνεια, για αυτό δεν μας λέει και κάτι το πολύ σπουδαίο.

Φαίνεται τώρα το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ότι η προσδοκία της Ανάστασης γεμίζει όλους με προσευχές. Όπως μπορεί κι όπως ξέρει ο καθένας. Και επειδή το Πνεύμα πνέει όπου θέλει, κάτι από τη Χάρη του Θεού σαν αντίδωρο θα παραλαβουμε. 

Η χάρη δίνεται αφειδωλευτα! Το μόνο εύκολο, έλεγε ο Άγιος Ιωσήφ ο Σπηλαιωτης, είναι να τραβήξεις τη χάρη του Θεού. Το δύσκολο είναι να την κρατήσεις μέσα σου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει η άσκηση στην εκκλησία. Άσκηση είναι αυτό ακριβώς. Να εκπαιδευτείς και να ασκηθεις πάνω σε αυτό το μάθημα. Πώς κρατάω τη χάρη; Μόνο να θέσεις αυτό το ερώτημα έχεις προχωρήσει τον μισό δρόμο. Αν πάρεις και τις απαντήσεις, καλοστρατια!

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα