Έγινε της μόδας η λέξη. Μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, αγράμματοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, χρησιμοποιούν τη λέξη "τοξικότητα" και "τοξικός" που την επέβαλαν ορδές ψυχολόγων, ψυχοθεραπευτών και λάιφ κοουτς. Μια λέξη που έγινε χαρτοπετσέτα και την χρησιμοποιούμε για το παραμικρό ελάττωμα κάποιου. Ερχόμαστε στη θέση των "τέλειων" και "αψεγαδιαστων". Όλοι μας! Και ενώ παλαιότερα ψάχναμε να βρούμε τι μας ενώνει με τους άλλους, τώρα ψάχνουμε τι μας χωρίζει. Παντού ανακαλύπτουμε τοξικότητα ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει. Έτσι γίναμε αντικοινωνικοί. Γι'αυτό δεν υπάρχουν σχέσεις φιλικές, ερωτικές ακόμη και συγγενικές. Ο "άλλος" a priori είναι τοξικός ακόμα και για ανώδυνα ελαττώματα. Δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας! Αυτή η λέξη στοιχειώνει και γυρνάει σαν φάντασμα μέρα και νύχτα. Μπροστά μας, πίσω μας, πλάι μας, επάνω και κάτω μας. Σύγχρονος φαρισαϊσμός που μπλοκάρει την κοινωνικότητα, τις αγαπητικες σχέσεις, το δοσιμο στον άλλον.
Αν είναι τόσο πολύ τοξικό επειδή ο ένας αργεί πάντα κανένα μισάωρο στα ραντεβού, αν είναι τόσο τοξικό όταν ο άλλος σε κοιτάξει λίγο στραβά ή αν αρνηθεί να σου κάνει μια χάρη όχι επειδή δεν θέλει αλλά επειδή δεν μπορεί, όταν ακόμη σού ζητάει κάτι εύλογο, μια είναι η λύση. Πάρε έναν λόχο γάτες στο σπίτι σου να κάνεις παρέα μέχρι να πεθάνεις. Κλεισμένος στον εγωισμό, τη φιλαυτία και τον μικρόκοσμο σου .
Παναγιώτης Α Μελικιδης
θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου