Σε μια εποχή όπου εκθειάζεται και θεοποιείται η ατομικότητα και ο δικαιωματισμος, πάνε να βάλουν μπουγάδα το μυαλό μας και την βαθειά μας συνείδηση που χάνεται στους αιώνες. Θέλουν να μας πείσουν ότι ξεφυτρώσαμε από το πουθενά, καλουμαστε μόνο να απολαμβάνουμε για να οδηγηθούμε πάλι στο πουθενά. Ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά άνθρωποι κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν της τεχνητής νοημοσύνης. Ότι κινούμαστε στο κενό. Ότι έχουμε μόνο γνώσεις και αισθήσεις. Δεν έχουμε καταβολές, δεν έχουμε ιστορία, ούτε και νόημα. Το νόημα εξαντλείται σε επίπεδες καταστάσεις που θα τελειώσουν όταν τελειώσουμε και εμείς, όπως περίπου συμβαίνει με έναν υπολογιστή που κάποτε καίγεται και το μόνο που μένει και βλέπουμε είναι μια μαύρη οθόνη.
Εις πείσμα των καιρών, θέλω να αναφέρω ένα έθιμο τής Μεγάλης Πέμπτης που τηρούσαν οι πρόγονοι μου στη Μικρά Ασία.
Κάθε Μεγάλη Πέμπτη, λοιπόν, το πρωί, έδεναν ένα κόκκινο ύφασμα στο μπαλκόνι το οποίο υπομνηματιζε το αίμα του Χριστού.
Τα έθιμα είναι η καμπάνα της μνήμης. Αποδίδουν τιμή στον Θεάνθρωπο και θυμίζουν τι συνέβη τις μέρες αυτές. Κινητοποιούν στην προσευχή, μας κάνουν πιο σοβαρούς και υπεύθυνους. Υπεύθυνους για το καλό μας και το καλό της κοινότητας μέσα στην οποία κινούμαστε και ζούμε. Υπεύθυνους έναντι του Θεού. Όχι γιατί ο Θεός είναι φεουδάρχης ο οποίος "απαιτεί" από εμάς, αλλά γιατί ποθεί με άπειρη αγάπη, την ωριμότητα μας, την εσωτερική καθαρότητα μας, την πνευματική μας υγεία για να στείλει μέσα μας το άπλετο και ατελευτητο Φως της Αναστάσεως.
Καλό Πάσχα ‼️
Παναγιώτης Α Μελικιδης, θεολόγος - Αρχαγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου