Ποιο το πρόβλημα;

Τριανταοχτώ ολόκληρα χρόνια περίμενε ο  παράλυτος στην κολυμβήθρα της Βιθεσδά να βρεθεί κάποιος να τον ρίξει πρώτο, την ώρα που τάραζε ο άγγελος τα νερά προκειμένου να θεραπευτεί.

Πάνω από τριάντα  χρόνια! Μας θυμίζει τον ορισμό που δίνει ο Ντοστογιέφσκι για τον άνθρωπο: ο άνθρωπος είναι το ον που μπορεί να τα υπομένει όλα.

Εδώ είναι εντυπωσιακά κάποια "περιφερειακά" γεγονότα. 

Προφανώς ο παράλυτος ήταν "βάρος" για τους δικούς του ανθρώπους. Έτσι δεν τον μετέφεραν απλώς σε κάποια στοά της κολυμβήθρας, αλλά τον παράτησαν εκεί. Έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνος του. 

Τριάντα και πλέον χρόνια έβλεπε το θαύμα που δεν ερχόταν για τον ίδιο. Έβλεπε άλλους ασθενείς να έχουν κάποιον δικό τους, κάποιον συμπαραστάτη που τους έσπρωχνε πρώτους στο νερό. Είχε  την τύχη των μη προνομιούχων. 

Δεν είχε άνθρωπο, αλλά συνάντησε μετά από τόσα χρόνια υπομονής τον Θεάνθρωπο. Πώς αλλάζουν οι συσχετισμοί και πως οι έσχατοι γίνονται πρώτοι. Η πρωτιά μέσα από την υπομονή και την ταπείνωση. Όχι την μοιρολατρία, αλλά την ταπείνωση, που εν προκειμένω εκφράστηκε από την προσπάθεια του ίδιου του παραλυτικού να κάνει κάτι και να πέσει πρώτος στο νερό, αλλά και την αποδοχή της ήττας. Ότι δηλαδή δεν τα κατάφερε για να αναζωπυρώσει πάλι την ελπίδα και να προσπαθήσει χωρίς να έχει φθόνο για όσους θεραπεύτηκαν.

Μετά από  τόσα χρόνια, λοιπόν, δεν βρέθηκε άνθρωπος να τον βοηθήσει και τον συνάντησε ο Θεάνθρωπος.

 Στον διάλογο που είχε με τον Χριστό δεν "άρπαξε" την ευκαιρία από τα μαλλιά. Δεν ξεκίνησε κατευθείαν να τον παρακαλεί για βοήθεια, αλλά πρώτα του εξέφρασε όχι απλώς το πρόβλημα, αλλά το παράπονο του: όλοι έχουν κάποιον να τους βοηθάει και πέφτουν πρώτοι στο νερό. Είχε την ανάγκη  να επικοινωνήσει με τον Χριστό, ότι δεν έχει κάποιον συγγενή, δεν έχει κάποιον φίλο συμπαραστάτη. Θεώρησε θεραπευτικό να βγάλει από μέσα του αυτό που τον πείραζε και τον στενοχώρησε:  "άνθρωπον ουκ έχω...". 

Έτσι έδειξε ότι προέχει τελικά για όλους η ψυχική θεραπεία που βρίσκεται στην επικοινωνία, την κατανόηση και την ενσυναίσθηση . Μας δείχνει ότι  η θεραπεία των ψυχικών τραυμάτων όχι μόνο προηγείται αλλά είναι και η πιο σημαντική.

Το ζήτημα στην περικοπή, νομίζω ότι δεν εστιάζεται στην σωματική ασθένεια, αλλά στο παράπονο του παραλυτικού: "άνθρωπον ουκ έχω..."

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα