Οι ασκητές που "θάβονται" στα σπήλαια και στις οπές της γης για να ελκύσουν τη χάρη του Θεού και να εγερθούν εκ του τάφου.
Οι χριστιανοί εν τω κόσμω, "θάβονται" στις μέριμνες, στα σκάνδαλα, στις δοκιμασίες και στους πειρασμούς του απατεώνα κόσμου, έχοντας την ευχή του Ιησού στα χείλη. Θάβονται στο πιο απόμακρο δωμάτιο του σπιτιού τους επικαλούμενοι το υπέρ παν Όνομα, για να ελκύσουν τη χάρη και να αναστήσουν την ψυχή τους εκ του τάφου.
Υπάρχει σύνδεση μεταξύ σπηλαίων ασκητικών, μοναστηριών και διαμερισμάτων. Υπάρχει η κοινή χάρη του Θεού που πιάνει από το χέρι την ψυχή η οποία πέθανε ως προς την αμαρτία για να την σηκώσει στην αιωνιότητα. Τους συνδέει η ίδια η υπέρβαση του θανάτου. Τους συνδέει ο ίδιος ο Χριστός που πρώτος μπήκε στον Άδη του καθενός μας και μας τον παρέδωσε ως παίγνιο. Και μαρτυρεί για την αυθεντικότητα της εμπειρίας ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: κράτα τον νου σού στον Άδη και μην απελπίζεσαι.
Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου
#κειμενα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου