Το θέλημα του Θεού και το θέλημα των ανθρώπων - Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Το θέλημα του Θεού και το θέλημα του ανθρώπου - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Διορθώνοντας τον Χριστό

Το επιχείρημα όσων επιμένουν να αποδομούν τους Επισκόπους και τα συνοδικά όργανα.

α) Επικαλούνται τη στάση των μεγάλων Πατέρων έναντι παρόμοιων ζητημάτων. Όμως ποτέ δεν γίνονται συγκεκριμένοι σε ποια γεγονότα αναφέρονται γιατί αγνοούν την εκκλησιαστική ιστορία και αναμασούν ότι ακούνε στο τικ τοκ και ότι διαβάζουν στο Facebook. Άρα αμάθεια.

β) Επικαλούνται όπως είπαμε τους μεγάλους πατέρες της εκκλησίας. Ταυτίζουν τον εαυτό τους με τον Μ. Αθανάσιο ή τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή ή με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό; Άρα: υπερηφάνεια.

γ) Άγνοια εκκλησιαστικού δικαίου και κανόνων. "Λυκοποιμένας" ή αιρετικός χαρακτηρίζεται κάποιος Κληρικός και φυσικά καθαιρείται μόνο με απόφαση συνόδου. Μέχρι τότε τα μυστήρια που τελεί είναι έγκυρα. Και όποιος αποκοπεί από την κοινότητα επειδή με το μυαλό του κρίνει ότι ο Κληρικός έχει υποπέσει σε αίρεση, χωρίς να υπάρχει συνοδική απόφαση, τότε ο ίδιος θεωρείται σχισματικός. Και ως γνωστόν κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, την πτώση του σχίσματος δεν την ξεπλένει ούτε το αίμα του μαρτυρίου.

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Δεν είναι το "μαγικό ραβδί"

Έχουν συνήθεια οι Επίσκοποι αλλά και κάποιοι ιερείς να κάνουν λειτουργίες ή παρακλήσεις εν όψει των Πανελλαδικών εξετάσεων. Έχουν μάλιστα τη συνήθεια να μοιράζουν και στυλό.

Αυτό το στυλό δεν κάνει "μαγικά" ούτε ξεκινάει να γράφει μόνο του, γιατί μερικοί έχουν τη συνήθεια να τα χαρακτηρίζουν ως "ευλογημένα" στυλό. 

Δίνονται από τους ναούς ως ένα μικρό δώρο, που δείχνει την συμπαράσταση της ενοριακής οικογένειας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της ζωής του κάθε υποψηφίου. Αυτό και τίποτε περισσότερο.

Από την άλλη οι υποψήφιοι και οι γονείς ζητάνε τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες των Αγίων. Δεν γνωρίζουμε σίγουρα τι περιεχόμενο έχει όλο αυτό το "πακέτο" στο μυαλό των γονέων και των μαθητών. Όμως το να ζητάς κάτι από τον Θεό δεν σου δίνεται αυτόματα, μηχανικά και μαγικά. 

Η εμπειρία των αγίων μας λέει το εξής: όταν βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή, το κατά πόσο θα εισακουστεί η προσευχή μας, εξαρτάται από τον βαθμό της μετάνοιάς μας και της εσωτερικής καθαρότητας. Επιπλέον δεν ζητάμε μια συγκεκριμένη κατάληξη, αλλά ζητάμε να γίνει αυτό που μας ωφελεί και να δεχτούμε με ψυχραιμία και γαλήνη το αποτέλεσμα. 

Εξυπακούεται ότι χρειάζεται πάντα και η δική μας προσπάθεια για την πραγματοποίηση των στόχων όπως και το να έχουμε όλο τον χρόνο ως κέντρο της ζωής μας τον Θεό. Όλο τον χρόνο. Όχι μόνο στις καθορισμένες ημερομηνίες των εξετάσεων.

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

#panos

Οι παγίδες

Όταν ο Χριστός θεράπευσε τον εκ γενετής τυφλό, ο πόλος της εξουσίας των Γραμματέων και Φαρισαίων πανικοβλήθηκε. Ο αντίπαλός τους έκανε ένα μεγάλο θαύμα που έπρεπε να θαφτεί κάτω από το χαλί και να ξεχαστεί.

Η πρώτη προσπάθεια αποδόμησης έγινε με την κατηγορία ότι πραγματοποίησε ο Χριστός το θαύμα την μέρα τού Σαββάτου.

 Από εκεί και πέρα προσπάθησαν να βρουν κάποιες "ρωγμές" για να υποβαθμιστεί το θαύμα και να παρουσιαστεί ως κάτι ψεύτικο. Έτσι όχι μόνο καλούν τον πρώην τυφλό σε απολογία, αλλά ρωτάνε και τους γονείς του για την κατάσταση της υγείας του παιδιού τους. Προφανώς επεδίωκαν να εκμαιεύσουν κάτι, όπως: δεν είναι ακριβώς έτσι, δεν ήταν εντελώς τυφλός, μην του δίνετε σημασία, δεν είναι εντελώς καλά στα μυαλά του και τα παρόμοια.

Το σχέδιο αποδόμησης του Χριστού απέτυχε. Οπότε ο θεραπευόμενος τυφλός θα κληθεί για νέες ανακρίσεις. Όμως φαίνεται ότι διακατεχόταν από μία αθωότητα γιατί είπε στους γραμματείς και φαρισαίους: γιατί επιμένετε; Μήπως θέλετε να γίνεται κι εσείς μαθητές του; Και άρχισε να καταρρίπτει το επιχείρημα τους ότι ο Ιησούς ήταν αμαρτωλός!

Τότε αφού είδαν ότι δεν βγαίνει άκρη, ούτε μπορούσαν να υποβαθμίσουν το θαύμα, εκδήλωσαν την οργή τους προς τον τυφλό. Όπως οργίζεται κάποιος που έχει εξουσία και δεν δέχεται αντιρρήσεις. Η απάντησή τους ήταν αλαζονική: εσύ είσαι βουτηγμένος μέσα στην αμαρτία από τα γενοφάσκια σου από πάνω μέχρι κάτω και ήρθες εδώ να μας κάνεις τον δάσκαλο; Και τον πέταξαν έξω....

Πόσες φορές δεν χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους άνθρωποι της εξουσίας.

Πόσες φορές στην προσωπική μας ζωή όταν δεν μας βολεύει η αλήθεια, προσπαθούμε να βρούμε ρωγμές για να την αντιστρέψουμε και αν δεν το καταφέρουμε τότε κολλάμε ετικέτες για να τσαλακώσουμε την προσωπικότητα του άλλου. Ξεχνάμε πολύ εύκολα ότι η αλήθεια όσο πικρή και να είναι, ελευθερώνει, δίνει φτερά και βοηθάει ώστε να τοποθετούμε τον εαυτό μας ισορροπημένα έναντι των πραγμάτων και των καταστάσεων. 

Η αλήθεια ελευθερώνει και για να την δεχτούμε χρειάζεται ταπείνωση με την έννοια της επίγνωσης. Έτσι εξηγείται, όταν λέμε ότι η εκκλησία είναι πνευματικό ιατρείο, αλλά ζώντας μέσα σε αυτήν ούτε χαρά βλέπουμε, ούτε πνευματική πρόοδο. Και αυτό γιατί δεν δεχόμαστε αλήθειες που μπορεί να ειπωθούν από τον αδελφό μας ή ακόμη και από τον πνευματικό μας. Συνήθως τις υποβαθμίζουμε και τις αλλοιώνουνε, για να περισώσουμε την βιτρίνα μας. Μια βιτρίνα κενή χωρίς περιεχόμενο....

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

#panos

"Τα οψώνια τής αμαρτίας θάνατος" (Ρωμ. στ', 23)

 Σε αρκετούς ανθρώπους δημιούργησε αρνητική εντύπωση και αντέδρασαν στον λόγο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη ότι η "σαρκική αγάπη είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια ".

Αρχικά να πούμε ότι ο Χριστός δεν ίδρυσε κάποιο club για να χαϊδεύει αυτιά και να μαζεύει πελατεία. Ο Χριστός ίδρυσε την εκκλησία του για να προσφέρει ως τροφή τον εαυτό Του και ο άνθρωπος να βρει τον δρόμο της σωτηρίας του. 

Μέσα στην εκκλησία ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι θυμίζει στον άνθρωπο αυτά που είχε ξεχάσει: το νόημα τής ζωής του, τον προορισμό του και το βάθος των πραγματικών επιθυμιών τής καρδιάς του.

Έτσι λοιπόν ο Άγιος Παΐσιος, όχι λογικά, αλλά αγιοπνευματικά μας αποκαλύπτει ότι η σαρκική αγάπη έχει πνευματικά μικρόβια. Ως Φαρισαίοι, επειδή ο συγκεκριμένος Άγιος αποκάλυψε αυτή την αλήθεια, τρέχουμε να την αμφισβητήσουμε, εθελοτυφλώντας για το τι συμβαίνει γύρω μας. 

Είμαστε τυφλοί και δεν βλέπουμε που οδηγεί η σαρκική "αγάπη"; Δεν βλέπουμε γύρω μας αλλά και σε άπειρες δημόσιες "εξομολογήσεις" στα social τι συμβαίνει με τις σαρκικές αγάπες; Πόσες απογοητεύσεις, πόσοι χειρισμοί, πόσος ναρκισσισμός, πόση βία ψυχολογική και σωματική. Πόσες ειδήσεις για φόνους λόγω ζήλιας.

Όμως το ζητούμενο δεν είναι να ερευνήσουμε την αλήθεια, αλλά να δικαιώσουμε τις ιδεοληψίες και τον τρόπο ζωής που μας βολεύει. 

Ίσως και όσοι αντιδρούν στον λόγο του Αγίου Παϊσίου να έχουν εμπειρίες τέτοιων συμπεριφορών. Όμως τα πάθη και ο διάβολος δεν μας αφήνουν εύκολα να απεγκλωβιστούμε και να βγάλουμε την τσίμπλα από το μάτι. Οι εμμονές και η τάση επίδειξης μέσω τής αμφισβήτησης δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα, είναι πάθος....

Άγιε Παΐσιε πρέσβευε υπέρ ημών.

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Το σχοινί του Πατριάρχη

🇬🇷 Πανηγυρικός της 25ης Μαρτίου 2024 στον Ι.Ν. Ταξιαρχών Αρχαγγέλου Ρόδου 

Σήμερα 25η Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε το ηρωικό γεγονός της Επανάστασης του 1821 που μας χάρισε την ελευθερία από τον οθωμανικό ζυγό και κατέληξε στην δημιουργία ελληνικού κράτους. Τα ηρωικά, όμως, γεγονότα που εξυφαίνονται μέσα στην ιστορία, δεν αποτελούν ιδεολογήματα, ούτε πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ελλάμψεις της στιγμής οι οποίες ενέπνευσαν δια μαγείας κάποιες προσωπικότητες που ξαφνικά επωμίστηκαν μία αποστολή. Τα ηρωικά γεγονότα, όπως αυτό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 πέρασε από πολλά στάδια. Προηγήθηκαν ψυχολογικές και σωματικές πιέσεις, ο νους έπεσε στη βάσανο διλημμάτων και προβληματισμών, αντιμετωπίστηκαν ζητήματα που αφορούσαν τις πρακτικές διαστάσεις που είχε ένα εγχείρημα όπως της επανάστασης εναντίον του πολυχρόνιου οθωμανικού ζυγού. Ένα παρεξηγημένο πρόσωπο που αντιμετώπισε τέτοιου είδους διλήμματα και πιέσεις, στο ξεκίνημα της επανάστασης, ήταν ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ και γύρω από το πρόσωπο αυτό θα ξετυλίξω τον λόγο μου προσπαθώντας να φωτίσω τον ρόλο των εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων στην υπόθεση της ελληνικής επανάστασης. 

Τα Δωδεκάνησα έχουν την τιμή και το προνόμιο να ανήκουν εκκλησιαστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και της Επανάστασης του 1821. Όταν κατακτήθηκε η Κωνσταντινούπολη από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, οι εκάστοτε Πατριάρχες ανακηρύχτηκαν Εθνάρχες των Ρημηών και λογοδοτούσαν στον Σουλτάνο εξ ονόματός τους, εκπροσωπώντας στην Υψηλή Πύλη όλα τα Πατριαρχεία και τις επισκοπές. Βαρύς και κομβικός ο ρόλος που ανατέθηκε στον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη.

Αυτά τα βάρη έπρεπε να σηκώσει και μία τραγική προσωπικότητα που κοσμούσε τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης όταν ξέσπασε η Επανάσταση: ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε'. Μέσα από την δράση του και κυρίως από το μαρτυρικό του τέλος, θα ανακαλύψουμε ότι έπαιξε καίριο ρόλο στα πολεμικά γεγονότα: η δι αγχόνης εκτέλεσή του και μάλιστα τις μέρες τους Πάσχα, θύμωσε και πείσμωσε του αγωνιστές. Τους έκανε πιο αποφασιστικούς στην διεκδίκηση της ελευθερίας.

 Ας ματαφερθούμε όμως νοερά την εποχή εκείνη. Ας τρέξει ο νούς μας στις ρυμες και της οδούς της Κωνσταντινούπολης, Ας μεταφερθούμε νοερά στο κέντρο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Στο Φανάρι....

Η είδηση της ελληνικής επανάστασης απλώνεται σαν κεραυνός εν αιθρία στα σοκάκια και τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Ο σουλτάνος Μαχμούτ ο Β' εξαγριώνεται! Δέκα χιλιάδες μουσουλμάνοι με επικεφαλής ουλεμάδες και δερβίσηδες, αλαλάζοντας διέσχιζαν τους δρόμους της Βασιλεύουσας. Τους βλέπουμε να καταφθάνουν στο σπίτι του σεϊχουισλάμ, του θρησκευτικού αρχηγού του Ισλάμ. Του ζητάνε επιτακτικά να εκδόσει φετφά. Δηλαδή να κηρύξει ως μόνος αρμόδιος ιερό πόλεμο κατά των απίστων για να προχωρήσουν σε γενική σφαγή των χριστιανών. Ο σεϊχουισλάμ ζητά χρόνο για να σκεφτεί το ζήτημα. Δεν ήταν δυνατόν σε μια στιγμή να αποφασίσει την σφαγή εκατομμυρίων αθρώπων. Η μετριοπαθής στάση του θρησκευτικού ηγέτη του ισλάμ, προκαλεί δυσφορία στον Σουλτάνο, ο οποίος αναγκάζεται να περιμένει.

Κάποιες ειδήσεις φτάνουν στα αυτιά του Πατριάρχη περί γενικής σφαγής των χριστιανών και δεν χάνει χρόνο. Παίρνει μαζί του τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο και συναντάει τον σεϊχουλ-ισλάμ. Οι πληροφορίες και οι φόβοι του επιβεβαιώνονται. Προσπαθεί να αποτρέψει την σφαγή του ποιμνίου του περισώζοντας ταυτόχρονα την επανάσταση. Τότε ο σεϊχουλ-ισλάμ του δίνει μία διέξοδο. Ο Πατριάρχης ως υπόλογος για τις πράξεις των χριστιανών, έπρεπε να αποδείξει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν ξένη προς το κίνημα. Μάλιστα του υπέδειξε η Σύνοδος της Μεγάλης Εκκλησίας να αποφασίσει γραπτώς και επισήμως ότι καταδικάζει την επανάσταση και ταυτόχρονα να αφορίσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο. Πράγματι με το μαχαίρι στον λαιμό ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' με ένα πρακτικό αποδοκίμασε την επανάσταση και εξέδωσε επιτίμια για τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο. Πάνω στο έγγραφο αυτό στηρίχτηκε ο σεϊχουλ-ισλάμ και αρνήθηκε να εκδώσει φετφά για γενική σφαγή των χριστιανών. Η σφαγή των Χριστιανών έχει αποτραπεί. Ο Σουλτάνος οργίζεται σφόδρα. Κηρύττει έκπτωτο τον σεϊχουλ-ισλάμ και τον εξορίζει. Δεν τολμά όμως να απαιτήσει έκδοση απόφασης για γενική σφαγή από τον διάδοχό του, φοβούμενος μια νέα άρνηση. 

Στο μεταξύ ο Υψηλάντης κατάλαβε ότι ο Πατριάρχης και η περί αυτόν Σύνοδος, ενήργησαν κάτω από πιέσεις και απειλές, οπότε δικαιολόγησε την ενέργεια και εξέλαβε τον αφορισμό ως μη γενόμενο. 

Ας μεταφερθούμε όμως τώρα στο Φανάρι.

 Είναι Μ. Δευτέρα του 1821. Τρεις η ώρα τα μεσάνυχτα. Όλοι κοιμούνται στις οικίες του Πατριαρχείου, ύπνο βαθύ. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, διακρίνουμε έξι φιγούρες με ράσα να κατεβαίνουν τις σκάλες του Πατριαρχείου. Είναι ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' που κρατάει κλειδιά στα χέρια του και τον ακολουθούν οι Μητροπολίτες Καισαρείας, Δέρκων, Εφέσου, Χαλκιδόνος, Νικομήδειας και Νικαίας. Διασχίζουν την αυλή και προχωράνε προς την πόρτα του Πατριαρχικού ναού. Την ανοίγουν, μπαίνουν μέσα και κλειδώνουν πάλι την πόρτα. Δεν υπάρχει φως στον ναό του Αγίου Γεωργίου. Σκοτάδι. Μόνο το καντήλι μπροστά στον Εσταυρωμένο σκορπάει το αμυδρό του φως στον ναό. Οι Ιεράρχες με ευλάβεια και συστολή εισέρχονται στο ιερό βήμα. Στάθηκαν κύκλω της Αγίας Τράπεζας και στο μέσον ο Πατριάρχης Γρηγόριος, τους απήθυνε με χαμηλή φωνή τα εξής λόγια: "Ιδού! Συνήλθαμε στον Ναό του Θεού. Κανένας άλλος δεν μας βλέπει, παρά μόνο ο ακοίμητος οφθαλμός Του. Και κανένα άλλο αυτί δεν μας ακούει παρά μόνο το αυτί Εκείνου που ακούει τις δεήσεις και των δικαίων και των αμαρτωλών. Πριν λίγο απευθύναμε αφορισμό ακούσιο κατά των επαναστατών αδελφών μας Χριστιανών, οι οποίοι μάχονται κάτω από την σημαία του Σταυρού υπέρ πίστεως και πατρίδος. Ντυθήτε τα αρχιερατικά σας άμφια. Ντυθήτε με τα ωμοφόρια και τα πετραχήλια σας". 

Ο ίδιος βοηθηθηκε από τον Μητροπολίτη Νικομηδείας για να ενδυθεί τα άμφιά του. Ο Γρηγόριος έβαλε "Ευλογητός" και μετά από μία σύντομη ακολουθία, πήρε τον αφορισμό και τον τοποθέτησε σε έναν τρίποδα πλησίον της Αγίας Τράπεζας και "έλυσε" τον αφορισμό. Με αυτόν τον επίσημο και μυσταγωγικό τρόπο ο αφορισμός πλέον είχε λυθεί.

Η Επανάσταση στο μεταξύ εδραιωνόταν. Ο Σουλτάνος κατανόησε ότι ο αφορισμός του Πατριάρχη δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ένας διπλωματικός ελιγμός προκειμένου να γλυτώσουν οι Χριστιανοί τη γενική σφαγή και να προστατευτεί η Επανάσταση. Αποφάσισε λοιπόν να δράσει! 

Ας ακούσουμε τώρα το αναστάσιμο σήμαντρο στο Φανάρι. Λειτουργία της Αναστάσεως. Μ. Σάββατο βράδι. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος λειτουργεί στον Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου με ελάχιστους πιστούς. Για πρώτη φορά έλειψε από την λειτουργία ο Ρώσσος πρεσβευτής Στρογάνωφ και πολλοί επίσημοι Έλληνες. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ο Γρηγόριος ετέλεσε λαμπρή και κατανυκτικότατη θεία λειτουργία. Όταν έκανε την απόλυση ευλόγησε το εκκλησίασμα και παρότρυνε ο καθένας να πάει σπίτι του, να παραμείνει εκεί όλη την Κυριακή γιατί δεν θα τελούσε την δεύτερη Ανάσταση. Μετά ανέβηκε στα Πατριαρχεία και παρέθεσε τράπεζα στους συνοδικούς αρχιερείς που λειτούργησαν μαζί του και αποσύρθηκε περίλυπος στον κοιτώνα του. Τότε κάποιος τον πληροφόρησε ότι Επτανησιακό πλοίο που ήρθε από την Πελοπόννησο επιβεβαίωσε την γενική εξέγερση των Ελλήνων. Ρώτησε τον Πατριάρχη. "Τώρα τι θα γίνει;" και ο Γρηγόριος απάντησε: "και τώρα και πάντοτε ας γίνει το θέλημα του Κυρίου". Κατά τη διάρκεια του Μ. Σαββάτου δεν διαπράχθηκε καμία βιαιοπραγία εις βάρος των χριστιανών από τους γενίτσαρους.

Ο Σουλτάνος γνώριζε καλά τη σημασία του Πάσχα για τους Χριστιανούς και αποφάσισε την χαρμόσυνη αυτή ημέρα να την μεταβάλει σε ημέρα πένθους και συμφορών. Για να προκαλέσει γενική αποθάρρυνση, προκειμένου να καταπνίξει την Επανάσταση, σκέφτηκε να υβρίσει τον Αγώνα των Ελλήνων και την Εκκλησία που τον προστάτευε, στο πρόσωπο του Γρηγορίου του Ε'. Γι αυτό τον λόγο έβγαλε φιρμάνι σύμφωνα με το οποίο ο Γρηγόριος απομακρύνεται από τον θρόνο και καταδικάζεται ως άπιστος και επίβουλος σε θάνατο. Στο μεταξύ το φιρμάνι προέβλεπε άμεση εκλογή νέου Πατριάρχη, προκειμένου να προλάβει η Υψηλή Πύλη πιθανές δυναμικές αντιδράσεις της ομόδοξης Ρωσίας.

Κυριακή του Πάσχα: Λίγο μετά τις 10 το πρωί φτάνουν με πολύ θόρυβο έφιπποι δύο Τούρκοι αξιωματικοί στο Πατριαρχείο. Ο Κεσεδάρης, υπάλληλος του υπουργείου εξωτερικών επί των κεφαλικών ποινών, διέταξε τον Πατριάρχη Γρηγόριο να τον ακολουθήσει, αφού προηγουμένως ενώπιον των συνοδικών διάβασε το φιρμάνι και διέταξε τη Σύνοδο να προχωρήσει άμεσα στην εκλογή νέου πατριάρχη. Ο Γρηγόριος έβαλε το ράσο, το επανωκαλύμαυχο και παίρνοντας την ράβδο τον ακολούθησε μαζί με τον αρχιδιάκονο Δανιήλ. Τον οδήγησαν στις φυλακές του Αρχικηπουρού. Εκεί έκαναν προσπάθειες να εξισλαμίσουν τον Γρηγόριο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Λίγο πριν το μεσημέρι, τον οδήγησαν και πάλι από τις φυλακές στο Πατριαρχείο. Στο μεταξύ η Σύνοδος είχε εκλέξει νέο Πατριάρχη, τον Πισιδίας Ευγένιο. Ο δρόμος για τον απαγχονισμό του Γρηγορίου Ε' είχε ανοίξει. 

Όταν οι Ρωμηοί της πόλης κατάλαβαν ότι πηγαίνουν τον Γρηγόριο στο Πατριαρχείο για να τον εκτελέσουν κραύγαζαν με οδύνη και έκπληξη: Έφεραν τον Πατριάρχη για να τον σκοτώσουν! Τρόμος κατέλαβε τον Ευγένιο και τους συνοδικούς αρχιερείς, γιατί νόμιζαν ότι οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Γρηγόριο για να τον εξορίσουν και όχι για να τον εκτελέσουν. Οι οθωμανοί αλάλαζαν μπροστά από το Πατριαρχείο που είχε τρεις Πύλες. Από αυτές ορίστηκε η πρώτη για να αναρτήσουν την αγχόνη. Κατά την διαδικασία της εκτέλεσης, έπεσε το επανωκαλύμαυχο του Γρηγορίου. Τότε ο επικεφαλής της σουλτανικής φρουράς, διέταξε να τοποθετήσουν πάλι το επανωκαλύμαυχο επί της κεφαλής του Γρηγορίου του Ε' λέγοντας: 

" Εγώ διατάχθηκα να κρεμάσω Πατριάρχη και όχι άπιστο". Τότε ο Γρηγόριος ευλόγησε τα πλήθη και είπε: "Κύριε Ιησού Χριστέ δέξαι το πνεύμα μου και σώσε τον περιούσιο λαό σου".

 Στο μεταξύ μέσα στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου τελούνταν η ακολουθία της ενθρόνισης του νέου Πατριάρχη Ευγενίου. Μόλις ολοκληρώθηκε, ο Ευγένιος δεχόταν τα συγχαρητήρια των Συνοδικών αρχιερέων. Κάποια στιγμή, έσκυψε και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Αυτό που είδε τον σημάδεψε σε όλη του τη ζωή. Είδε τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε' κρεμασμένο στην πατριαρχική Πύλη. Σε εκείνη την Πύλη που έβλεπε προς την λεωφόρο. Το θέαμα τον συγκλόνισε και από τότε μέχρι το τέλος του βίου του κατείχετο από περιοδική παραφροσύνη! 

Αγαπητοί μου!

Η θυσία του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' έφερε ευνοϊκά αποτελέσματα για την επανάσταση του 1821. Η επίσημη Ευρώπη που κυριαρχούνταν από τον μισελληνισμό του Μέττερνιχ και της Ιερής Συμμαχίας, αρχίζει για πρώτη φορά να βλέπει με κάποια συμπάθεια το ελληνικό ζήτημα. Ο φιλελληνισμός φουντώνει και οι Έλληνες, αντί να καμφθούν ξεσηκώνονται και αγριεύουν περισσότερο ζητώντας εκδίκηση, γιατί θεώρησαν ότι στο πρόσωπο του Πατριάρχη ατιμάζεται και περιφρονείται το Γένος. Όπως γράφει ο Τερτσέτης "στην κόψη του ελληνικού σπαθιού ήταν γραμμένο το όνομα του Πατριάρχη και θέριζε".

Ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός πιάνει την γραφίδα και το μελάνι και γράφει στον "Ύμνο εις την ελευθερίαν"

Πνίγοντ' όλοι οι πολεμάρχοι

και δεν μνέσκει ένα κορμί

χάρου, σκιά του Πατριάρχη,

που σ' επέταξεν εκεί.

Όλοι κλαύστε αποθαμένος

ο αρχηγός της Εκκλησιάς

κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος

ωσάν νάτανε φονιάς.

Έχει ολάνοιχτο το στόμα

π' ώρες πρώτα είχε γευθεί

τ' Άγιον Αίμα τ' Άγιον Σώμα

λες πως θενά ξαναβγεί.

Η κατάρα που είχε αφήσει

λιγο πριν να αδικηθεί

εις όποιον δεν ΄πολεμήσει

και ημπορεί να πολεμεί.

Την ακούω, βροντάει, δεν παύει

εις το πέλαγο, εις τη γη

και μουγκρίζοντας ανάβει 

την αιώνια αστραπή.

Σε θρήνο καλεί ο εθνικός μας ποιητής. Σε έναν θρήνο και ένα κλάμα που συνδέεται με την αφύπνιση των συνειδήσεων και διεκδικεί δυναμικά την ελευθερία. Μια ελευθερία που πέρασε μέσα από θυσίες και κακουχίες όχι μόνο σωματικές αλλά και ψυχικές. Οι πρωταγωνιστές της επανάστασης δεν ήταν πρόσωπα άτρωτα. Πάλεψαν με διλήμματα, αμφιβολίες και πιέσεις. Αυτό που καθοδήγησε όμως τη στάση τους ήταν το ορθόδοξο θυσιαστικό πνεύμα. 

Ο Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης της Μακεδονικής επαρχίας Εδέσσης, έλεγε:

Πάντοτε το ψεύδος εχθρεύεται την αλήθεια, διότι απλούστατα η αλήθεια είναι θάνατος του ψεύδους, ενώ το ψεύδος δεν αποτελεί θάνατο της αλήθειας. Μεγάλη η αλήθεια και υπερισχύει. Επ' εσχάτων το ψεύδος με την μορφή της απομυθοποιήσεως, της προόδου, ακόμη και της αληθείας, ύψωσε θρασείαν την κεφαλήν. Άνθρωποι του ψεύδους έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν προδότη τον κρεμάμενο Πατριάρχη μας. Δεν φοβούνται μήπως το σχοινί του Πατριάρχη τους πνίξει; Η αλήθεια προπηλακίζεται, σταυρώνεται, θάπτεται, αλλά εγείρεται.

Κάθε ταπεινός προσκυνητής του Φαναρίου που εισέρχεται με ευλάβεια στις πατριαρχικές αυλές, καταλαβαίνει το νεύμα του ξεναγού. Καταλαβαίνει ότι η πόρτα που του δείχνει είναι εκείνη η πόρτα που μπροστά της στήθηκε η κρεμάλα του Πατριάρχη. 

Τελειώνοντας το ταξίδι μας, ας ανάψουμε νοερά ένα κεράκι μπροστά της. Και το κεράκι αυτό ας μείνει ακοίμητο. Ας φωτίζει τους δρόμους της ελευθερίας και της αλήθειας . Ας φωτίζει την ιστορική μας μνήμη, που αυτούσια οφείλουμε να την μεταλαμπαδεύσουμε και στις επόμενες γενιές.

Παναγιώτης Μελικιδης - Θεολόγος Εκπαιδευτικός

Βιβλιογραφία: π.Γ. Γεωργίου Μεταλληνού, Τουρκοκρατία

π.Θεοδωρου Ζήση, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε'

#κειμενα

Ο καθρέφτης του Νάρκισσου - ουαί τω ενί

 Σταυροπροσκυνηση σήμερα και πανηγυρίζει εδώ η Κυρά η ψηλή, γνωστή ως Παναγία η Τσαμπίκα.

Πανηγύρι σημαίνει "συνάντηση" και αλληλεπίδραση. Μη τρώτε άλλο παραμύθι από ψυχολόγους που έχουν κάνει καραμέλα την αυτοβελτιωση. Αυτοβελτιωση δεν μπορεί να υπάρξει, είναι ουτοπία! Ο άνθρωπος ωριμάζει, βελτιώνεται, γίνεται καλύτερος μέσα από την συνύπαρξη με τους άλλους. Με αυτή τη συνύπαρξη αφομοιώνει στάσεις, τρόπους ζωής, μεθόδους αντιμετώπισης καταστάσεων. Μέσα από τη συνύπαρξη δέχεται κριτική και μπορεί να αναθεωρήσει, να

 επιστρέψει και να δεχτεί "δοκιμασμένες" στο χρόνο συμπεριφορές που θα τον κάνουν πιο ώριμο και πιο σοφό. 

Μέσα από τη συνύπαρξη δίνει και παίρνει αγάπη που του προσφέρει τη δύναμη να επουλώνει ψυχικές πληγές και να αφήνει πίσω αποτυχίες και λάθος επιλογές.

Η αυτοβελτιωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας καθρέφτης: Ο καθρέφτης του Νάρκισσου και το θέμα θέλει προσοχή!

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Επί της Μωυσέως καθέδρας

 📌 επι της μωυσεως καθεδρας εκαθισαν οι γραμματεις και οι φαρισαιοι

Χθές απευθύνθηκε ο Χριστός μέσω της ευαγγελικής περικοπής σε εμάς τους "θεολόγους" που στρογγυλό - καθίσαμε, αυτοκλητα επί της Μωυσέως καθέδρας. 

Όλοι εμείς που έχουμε μεταβάλλει την θεολογία σε ακτιβισμό, ηθικολογία, μανιφέστο, επίγειο μεσσιανισμό. 

Σε όλους εμάς τους θεολόγους που ξεχάσαμε ότι η θεολογία είναι βίωμα. Σε όλους εμάς τους θεολόγους που παριστάνουμε τους επιστήμονες και σνομπαρουμε ως παρωχημένο τον νηπτικο και ασκητικό τρόπο ζωής της Ορθόδοξης εκκλησίας. Σε όλους εμάς τους ανόητους θεολόγους που νομίζουμε ότι με θεολογικές σαπουνόπερες, καραγκιοζιλικια και εξυπνάδες μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Που θεωρούμε την αγάπη συναίσθημα και ροζ συννεφάκι και μετά ρωτάμε γιατί ξεχνάει ο κόσμος. Ξεχνάει γιατί του προσφέρουμε μπιχλιμπιδια της οκάς και όχι τον πολύτιμο ευαγγελικό μαργαριτη.

Ο Άγιος Σωφρόνιος τού Έσσεξ έλεγε για τις σπουδές του στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι: 

"Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό».

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Καλοστρατιά

 Τελείωσε η Μ. Εβδομάδα και βλέπεις στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων την προσδοκία να ακούσουν ένα μήνυμα χαρμόσυνο που αφορά την ύπαρξη μας. Το "Χριστός Ανέστη". Και μετά από αυτή τη χαρά; Μετά από τα τραπεζωματα, τι ακολουθεί; Ο θάνατος της ρουτίνας. Λες και το "Χριστός Ανέστη" το πήρε ο αέρας και χάθηκε.

Αυτό όμως είναι το κλειδί. Τι κάνει την ρουτίνα ανυπόφορη; Τα πάθη μας, δηλαδή οι εξαρτήσεις που μας βάζουν πάλι απάνω στο τροχό. Που πήγε η χαρά της αναστάσιμης νύχτας; Έφυγε! Και έφυγε γιατί αντιμετωπίσαμε την Ανάσταση του Κυρίου σαν κάτι που αφορά μόνον αυτόν και όχι εμάς. Δηλαδή αντιμετωπίσαμε το γεγονός στην συναισθηματική επιφάνεια, για αυτό δεν μας λέει και κάτι το πολύ σπουδαίο.

Φαίνεται τώρα το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ότι η προσδοκία της Ανάστασης γεμίζει όλους με προσευχές. Όπως μπορεί κι όπως ξέρει ο καθένας. Και επειδή το Πνεύμα πνέει όπου θέλει, κάτι από τη Χάρη του Θεού σαν αντίδωρο θα παραλαβουμε. 

Η χάρη δίνεται αφειδωλευτα! Το μόνο εύκολο, έλεγε ο Άγιος Ιωσήφ ο Σπηλαιωτης, είναι να τραβήξεις τη χάρη του Θεού. Το δύσκολο είναι να την κρατήσεις μέσα σου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει η άσκηση στην εκκλησία. Άσκηση είναι αυτό ακριβώς. Να εκπαιδευτείς και να ασκηθεις πάνω σε αυτό το μάθημα. Πώς κρατάω τη χάρη; Μόνο να θέσεις αυτό το ερώτημα έχεις προχωρήσει τον μισό δρόμο. Αν πάρεις και τις απαντήσεις, καλοστρατια!

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Η μεγάλη αντίφαση

Κυριακή των Βαϊων το βράδυ θα ψαλει ο Όρθρος της Μ. Δευτέρας όπου θα ακουστεί το τροπάριο:

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός· και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα· ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της Βασιλείας έξω κλεισθής· αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών, δια της Θεοτόκου, ελέησον ημάς.

Η εικόνα του Χριστού με την χλαμύδα και τον καλαμο θα περιφερθει στους ορθοδόξους ναούς, ενώ ταυτόχρονα η υμνολογία θα τον παρουσιάσει ως Κριτή των ανθρώπων. Είναι αυτό που είπε ο Χριστός ότι θα έρθει σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα, εκεί που δεν θα τον περιμένει κανένας. Ποιός άραγε θα περίμενε έναν Κριτή της ανθρωπότητας, έναν Θεό, με χλαμύδα και καλαμο στην κατάσταση της έσχατης ταπείνωσης;

Ποιος γρηγορει για τον νυμφίο της ψυχής του και περιμένει να τον αντικρύσει με χλαμύδα χλευασμού; Μόνο οι καθαροί τη καρδια....

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Μην κυνηγάς ουτοπίες

Συγκλόνισε το σίριαλ "από τα Φάρασα στον ουρανό". Μου μιλάνε γι αυτό άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση ή πολύ χαλαρή σχέση με την εκκλησία. Και επειδή "μαζεύτηκαν πολλοί" πήρα την αφορμή για σκόρπιες σκέψεις.

Είναι επιφανειακή η διαπίστωση ότι τράβηξε τον κόσμο μόνο η σκηνοθεσία και τον καστ των ηθοποιών. Η σειρά μας θύμισε πράγματα που ή δεν ξέραμε ή ξεχάσαμε.

Αρχικά για τον Άγιο Παΐσιο γράψανε άλλοι. Δεν έγραψε τίποτα ο ίδιος για τον εαυτό του. Οι μαρτυρίες για τη ζωή του, άπειρες. Μόνο κάποιες σταγόνες έδωσε η σειρά.

Στη ζωή του βλέπουμε κάτι που λείπει από τις ζωές μας αλλά και από τα διάφορα πρότυπα που προβάλει η τηλεόραση. Και αυτό που λείπει είναι η αφοσίωση. Η αφοσίωση σε κάποιον ή σε κάτι. 

Ο καταναλωτισμός, η κυριαρχία της εικόνας, οι κόσμοι που αναδύονται από το διαδίκτυο και μπορείς να τους αλλάζεις σαν τα πουκάμισα όταν βαριέσαι: τοπία, πρόσωπα, καταστάσεις, άλλοτε πραγματικά και άλλοτε φανταστικά, όταν τα φίλτρα μπαίνουν στη μέση, σε ωθούν σε μια στάση ζωής που βασίζεται στον εντυπωσιασμό. Αν δεν εντυπωσιάζεσαι κάθε μέρα και κάθε λεπτό η ζωή δεν έχει νόημα ούτε αξία. Οι εικόνες και οι καταστάσεις πρέπει να βρίσκονται σε αέναη φάση εναλλαγής . Έτσι γινόμαστε δυστυχισμένοι γιατί κυνηγάμε κάτι ουτοπικό. 

Η έλλειψη σταθερότητας δημιουργεί ψυχικές ανισορροπίες, τραύματα χωρίς λόγο και βαθιές απογοητεύσεις.

Οπότε στην τηλεόραση βλέπουμε τη ζωή ενός πραγματικού ανθρώπου που έζησε πραγματικές καταστάσεις. Η ζωή του Αγίου Παϊσίου είχε σταθερότητα και αφοσίωση. Βρήκε την πραγματική χαρά μέσα από την λιτότητα όχι μόνο της ζωής αλλά και των λογισμών. Είδαμε έναν Άγιο που σηματοδοτεί τον δρόμο της ευτυχίας μέσα από την εσωτερική λιτότητα η οποία επιτυγχάνεται όταν κλείνεις το κουμπί της φαντασίας και των εικόνων. 

Σε οδηγεί στο άπειρο του Θεού μέσα από μια "πεζή" πραγματικότητα όπου πρέπει να ασχοληθείς με καθημερινά πράγματα και ταυτόχρονα να είσαι αφοσιωμένος και προσηλωμένος σε αυτό που αγαπάς.

Μας δείχνει τον δρόμο της εντυπωσιακής συνάντησης με τον Θεό μέσα από την απλότητα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και μας διδάσκει: μην κυνηγάς ουτοπίες. Γίνε άνθρωπος.

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Ο Ιούδας

Υπάρχει μια ερμηνευτική "σχολή" στους θεολογικούς κύκλους που θέλει εμμέσως πλην σαφώς να "αμνηστευσει" τον Ιούδα, παρουσιάζοντάς τον ως θύμα των καταστάσεων που έκανε ένα ανθρώπινο λάθος και οφείλουμε να τον "καταλάβουμε" και να τον δούμε με συμπάθεια. Λένε λοιπόν αυτοί οι κύκλοι ότι ο Ιούδας ανήκε στην τάξη των Ζηλωτών. Με λίγα λόγια ανήκε σε μια επαναστατική ομάδα η οποία επεδίωκε την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού. Ο Ιούδας λοιπόν εκτιμώντας ότι ο Χριστός κάνει μεγάλα θαύματα, προσδοκούσε ότι με την θαυματουργική του δύναμη θα διέλυε τον ρωμαϊκό ζυγό. Βλέποντας όμως ότι το πράγμα καθυστερεί και θεωρώντας ότι ο Χριστός κινείται με αργούς ρυθμούς, αποφάσισε να τον προδώσει ώστε να παραδοθεί στην ρωμαϊκή εξουσία. Έτσι στριμωγμένος από τις καταστάσεις με ένα θαύμα θα εξαφάνιζε την ρωμαϊκή κυριαρχία....

Η "σκληρή" πραγματικότητα τώρα μέσα από τα ευαγγέλια και την υμνολογία της εκκλησίας. Ο Ιούδας πρόδωσε για δύο λόγους: ήταν ζηλοφθονος. Ζήλευε τον Χριστό. Θα ήθελε να είναι αυτός στη θέση του. Η ζηλοφθονία επεκτεινόταν και στον στενό κύκλο των 12 μαθητών. Ο δεύτερος λόγος ήταν η φιλοχρηματία του που τον οδηγούσε να κλέβει ακόμη και το κοινό ταμείο το οποίο του εμπιστεύτηκε ο Χριστός. 

Βλέπουμε μια δαιμονική προσωπικότητα. Δαιμονική και αμετανόητη. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είπε ότι γνωρίσαμε τρεις μεγάλες πτώσεις στην ιστορία: του Εωσφόρου, του Ιούδα και του Πάπα.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Με ερωτηματικό;

 Όλη αυτή την περίοδο ακούμε αντί χαιρετισμού το "Χριστός Ανέστη". Το λέμε βάζοντας θαυμαστικό από δίπλα ή ερωτηματικό; Είναι μια συνήθεια ή το εννοούμε; Οι απαντήσεις σε τέτοια ζητήματα δεν είναι εύκολες γιατί απευθύνονται στο βάθος τής ανθρώπινης ύπαρξης. Και τον αντίλαλο της απάντησης τον ακούμε με μεγάλη προσπάθεια ή δεν τον ακούμε και καθόλου.

Τι είδους σημείο στίξης βάζουμε λοιπόν δίπλα στο Χριστός Ανέστη.

Μπορεί να το καταλάβουμε παρατηρώντας τη ζωή μας στο τώρα. Κάνοντας μια "ανάκριση" στον εαυτό μας.

Πιστεύουμε ότι με τη βοήθεια του Αναστάντος Χριστού αργά ή γρήγορα θα ξεπεραστούν οι δοκιμασίες;

Πιστεύουμε πως όσα νομίζουμε ότι πάνε στραβά εντάσσονται στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία μας;

Πιστεύουμε ότι με την επίκληση του ονόματος του Αναστάντος Χριστού, θα κατευναστούν τα κύματα των περίεργων και σκοτεινών λογισμών;

Εμπιστευόμαστε τη δική μας ζωή και τη ζωή των δικών μας στα χέρια του Αναστάντος Χριστού ή όλα θέλουμε να τα ελέγχουμε με ακρίβεια ως θεοί;

Αφήνουμε με εσωτερική χαλαρότητα να μας διαπεράσει το ζωοποιό "ρεύμα" της θείας λειτουργίας όπως αφήνεται το έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας του;

Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ένα σύμβολο αλλά μια ιστορική πραγματικότητα και ο Χριστός δεν είναι μια ιδέα, αλλά είναι πρόσωπο. Και οι σχέσεις με τα πρόσωπα περνάνε περιπέτειες και έχουν διακυμάνσεις. Η ανταπόκριση στην τέλεια αγάπη του Χριστού που έπαθε και αναστήθηκε για χάρη μας θα περάσει από δύσκολα μονοπάτια, από ανηφόρες, θα βαδίσουμε ανάμεσα από βράχους, θα περάσουμε μπόρες αλλά και λιακάδες, μέχρι να συναντήσουμε τον Αναστάντα Χριστό. 

Πιστεύουμε ότι αυτή η πορεία αξίζει; Ή θα βαρεθούμε αλλάζοντας δρόμο. Θα προτιμήσουμε να ασκηθούμε στα δύσκολα ή θα προτιμήσουμε μια κοινότυπη πορεία ζωής με τη μάζα;

Χριστός Ανέστη!

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Δεν πλασθήκαμε για φευγαλέα συναισθήματα αλλά για την Αιωνιότητα

 Και φέτος το Πάσχα θα διακρίνουμε έναν έντονο συναισθηματισμό ο οποίος ξεχειλίζει από τα social. Τα Πάθη του Χριστού, ο Σταυρός, η Ταφή και η Ανάσταση Του.

Ο Χριστός δεν έπαθε για να τον λυπηθούμε. Δεν αναστηθηκε για να το ρίξουμε στα ψώνια και στα γλέντια. Το έργο της οικονομίας της σωτηρίας μας δεν πραγματοποιήθηκε για να αποτύχουμε με στιγμιαίους επιφανειακούς συναισθηματισμούς. Το ζητούμενο δεν είναι να κλάψουμε γενικά και αόριστα για τα Πάθη Του, αλλά να κλάψουμε για τα χάλια μας. Το ζητούμενο δεν είναι να χαρούμε οπωσδήποτε με την Ανάσταση Τού, όπως θα χαιρομασταν με την νίκη της ομάδας μας. Αλλά να ενσωματώσουμε όλα αυτά στον πνευματικό μας οργανισμό. Στην καρδιά μας. Στο πνευματικό μας κέντρο.

Η εσωτερική προσευχόμενη ησυχία θα μας αποκαλύψει το νόημα όλων αυτών των γεγονότων. Δεν θα μας δείξει απλώς έναν δρόμο, αλλά θα μας αποκαλύψει βιωματικά τα κακοτραχαλα μονοπάτια, με πτώσεις και ανατάσεις. Θα μας διδάξει πώς έλκουμε τη χάρη του Θεού και πως την κρατάμε μέσα μας. Έτσι ξεπερνάμε και "συνήθειες". Ξεπερνάμε σχηματοποιημένες καταστάσεις. Πάσχα έρχεται. Εξομολογουμαι, κοινωναω, άρα είμαι μέσα στο κλίμα. Η μετάνοια, η πραγματική μετάνοια είναι ο καρπός της ησυχίας, ψυχής και σώματος. Η ησυχία που οδηγεί στην απάθεια. Απάθεια και όχι αδιαφορία. Απάθεια που σημαίνει ησυχία από τις τρικυμίες λογισμών, σκέψεων, αποχή από την κακομοιριά και βαθειά ενδοσκόπηση που προκαλεί και ανάβει περισσότερο την προσευχή και την αγάπη προς τον Θεό , τον άλλον και την κτίση.

Εκεί θα κριθουμε πιθανώς. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι της ύπαρξης. Νομίζω ότι ο Χριστός μας προκαλεί και μας παρακαλεί. Γιατί δεν σαββατιζεις εν τη προσευχή; 

 Δεν πλασθηκαμε για φευγαλέα και απατηλά συναισθήματα. Πλασθηκαμε για την αιωνιότητα...

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Ρόδο το αμάραντο

Οι πρώτοι χαιρετισμοί τής Παναγίας απόψε το βράδυ. Συγκινούν βαθειά γιατί όλοι στο βάθος ψάχνουν το "ροδο το αμάραντο" αλλά δεν το ανακαλύπτουν. Χάνεται ανάμεσα στις συμβατικότητες και τα ημισκοτεινα μονοπάτια που διαλέγουμε. Χάνεται στην περιοχή του μικρόκοσμου μας, των συμφερόντων μας και των υπολογισμών μας. Χάνεται στην μίζερη λογική μας και στην κατοχύρωση των κεκτημένων μας.

Η Παναγία, το ρόδο το αμάραντο, στη ζωή της "τα έπαιξε όλα για όλα". Από νήπιο σχεδόν ρίσκαρε και κυνηγούσε το Φως του Θεού, βάζοντας στην άκρη ο,τι για εμάς είναι πολύτιμο και σημαντικό. Έτσι το Φώς του Θεού συναντήθηκε με την εσωτερική της ελευθερία και έγινε η Μητέρα του Θεού και η Παγκόσμια Μητέρα. Έγινε ροδο αμάραντο και μια άπειρη αγκαλιά. Με κόστος, αγώνα και ρίσκο. 

Το ευωδες ροδο, το αμάραντο ροδο είναι πολύτιμο! Ακόμα και αν δεν το βρούμε είναι παρηγορο ότι υπάρχει.

Παναγιώτης Α Μελικιδης, θεολόγος εκπαιδευτικός

#κειμενα

Το κλειδί

Γιορτάζει σήμερα η Αγία Σοφία η ασκήτρια της Κλεισούρας η οποία βρέθηκε πρόσφυγας από τον Πόντο στην Μακεδονική γη.

Διαβάζοντας τον βίο ενός Αγίου και κλείνοντας το βιβλίο, συνήθως μας μένουν εντυπωσιακά πράγματα στο μυαλό. Τα θαύματα, το προορατικό και διορατικό χάρισμα που τους έδωσε ο Θεός. 

Αυτά τα χαρίσματα που περιγράφονται στους βίους των Αγίων, επικυρώνουν την αγιότητα τούς. Οπότε ο σκοπός δεν είναι η ψιλή γνώση των χαρισμάτων τους, αλλά το πώς έφτασαν εκεί.

Ο βίος της Αγίας Σοφίας λοιπόν έχει ένα σημαντικό κλειδί. Αυτό που λέμε "υπομονή". Υπομονή στις δοκιμασίες τής καθημερινότητας, υπομονή στους πειρασμούς, υπομονή στην πνευματική ζωή.

Ο Θεός δίνει αφειδώλευτα τη χάρη του σε όποιον τη ζητήσει. Η διατήρηση όμως και η αύξηση της χάριτος θέλει υπομονή και επιμονή στον πνευματικό αγώνα. Και ο πνευματικός αγώνας χρειάζεται έμπνευση. Η έμπνευση αυτή δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Δεν είναι της ίδιας ποιότητας με την έμπνευση που έχει ο ποιητής για να γράψει ένα ποίημα ή ο μουσικός για να γράψει ένα τραγούδι. Αυτή η έμπνευση εδράζεται σε κτιστά πράγματα και στην φαντασία που κάποιες φορές είναι και αχαλίνωτη.

Η έμπνευση στον πνευματικό αγώνα είναι το αεράκι της χάρης που στέλνει ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο. Για να φυσήξει το αεράκι αυτό επιβάλλεται ο άνθρωπος να ασκηθεί στην υπομονή και την αναμονή. Όχι μία υπομονή και αναμονή παθητική αλλά ενεργητική. Μια υπομονή εν τη προσευχή που κάνει νεύμα στο Πνεύμα του Θεού για να δωρίσει την έμπνευση. Είναι αυτό που λέει ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: και για να μπορέσεις να προσευχηθείς, πρέπει πρώτα να προσευχηθείς.

Όλα αυτά ενεργούν μυστικά στον άνθρωπο και δεν μπαίνουν κάτω από κανέναν φακό λογικής και συμπερασμάτων. Πολύ απλά ο νους και η καρδιά βρίσκονται σε μια παράξενη εγρήγορση.

Η αγία υπομονή είναι μυστική και κρυφή σαν τον πολύτιμο μαργαρίτη. Και ο καλός έμπορος πρέπει να έχει τα μάτια ανοιχτά.

Με τις πρεσβείες της Αγίας Σοφίας να μας χαρίσει ο Άγιος Τριαδικός Θεός την αγία και σωτήριο υπομονή.

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Πότε διδάσκει η ιστορία

Η ιστορία διδάσκει όταν γίνεται βίωμα. Όταν αναγνωρίζεις μέσα σου όλα τα ίσια και τα στραβά που υπάρχουν στη φυλή, το έθνος και τη ράτσα σου. Όταν ανακαλύπτεις το υπόβαθρο για τα καλά και για τα άσχημα.

Έχουμε εθιστεί την 25η Μαρτίου να ακούμε και να διαβάζουμε περί αυτοθυσίας και ηρωισμού των Ελλήνων επαναστατών ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Νομίζω ότι εμπεδωσαμε αυτό που λέγεται και είναι "ηρωισμός". Δεν θα μάθουμε όμως τίποτε αν δεν μάθουμε και δεν σκεφτούμε πάνω σε όλες τις πτυχές του γεγονότος:

➡️ Εμφύλιοι πόλεμοι 

➡️ Επαναστατικά δάνεια 

➡️ Ο ρόλος των λεγόμενων "Φιλελλήνων" οι περισσότεροι των οποίων ήταν πράκτορες των μεγάλων δυνάμεων που ήθελαν να φέρουν στα μέτρα τους την εξέγερση των Ελλήνων.

➡️ Οι στιγμές που στους αγωνιστές του 21 βγαίνει το φυσιολογικό ανθρώπινο πάθος. Η επιμονή να περάσει το δικό τους. Μια επιμονή που ουκ ολίγες φορές οδήγησε στο να ψυχρανθουν οι σχέσεις μεταξύ των οπλαρχηγών, στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη να σκάβει ο ένας τον λάκκο του άλλου. 

Η επανάσταση του 21 είναι ένα θεατρικό σανίδι όπου παρελαύνει ο ηρωισμός, η αυτοθυσία αλλά και οι φιλοδοξίες, οι σκοπιμότητες, οι τρικλοποδιές και τα μικροσυμφεροντα.

Δεν ηθικολογω, δεν δείχνω ποιο είναι το μαύρο και ποιο το άσπρο. Απλώς διαπιστώνω. Έτσι είναι οι άνθρωποι, έτσι είναι ο κόσμος και πρέπει να τον δούμε μέσα από αυτές τις οπτικές για να μπορέσει η ιστορία να μας ωφελήσει.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

"Δογματισμός" και Πάπας

Τι μας είπε ο νέος Πάπας: να αφήσουμε πίσω τους δογματισμούς και η χαρά αρκετών "ορθοδόξων" θεολόγων ήταν απέραντη για αυτή τη δήλωση.

Το δόγμα όμως δεν είναι δογματισμός, αλλά όριο αλήθειας. Εμπειρία που γίνεται οδός σωτηρίας και θεώρηση ζωής. 

Πέρα από βαρύγδουπες δηλώσεις, ας δούμε ένα "δόγμα" δηλαδή μια θεώρηση του παπισμού για το ποιος είναι τελικά ο Θεός.

Το δόγμα αυτό των παπικών εδράζεται στην φεουδαρχία που αναπτύχθηκε στη Δύση. Έτσι ο Θεός δεν είναι τίποτε άλλο από ένας φεουδάρχης. Με την αμαρτία θίγουμε την τιμή και την αξιοπρέπεια του Θεού - φεουδάρχη η οποία πρέπει να αποκατασταθεί. Ο Θεός είναι ένας γεροπαράξενος ο οποίος θέτει πρωτόκολλα συμπεριφοράς και απόδοσης τιμής. Όποιος δεν τα τηρεί όλα αυτά καταδικάζεται σε κόλαση.

Έτσι κατά την εξομολόγηση, στην παπική ομολογία, ο πνευματικός θέτει κανόνες στον εξομολογούμενο προκειμένου να ικανοποιηθεί ο Θεός και να μην τον τιμωρήσει.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Θεός είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή όπου διαχέεται δημιουργεί και τα ανάλογα αποτελέσματα. Το ίδιο το Άκτιστο Φώς γίνεται και παράδεισος και κόλαση. Όπως για παράδειγμα ο ήλιος. Όταν πέσει πάνω σε έναν κήπο τα λουλούδια ανθίζουν, αναπτύσσονται και σκορπάνε ευωδία. Αν πέσει πάνω σε έναν σκουπιδότοπο, τότε αναδύεται δυσωδία και βρώμα. Όπως καταλαβαίνουμε για αυτά τα αποτελέσματα δεν ευθύνεται ο ήλιος, αλλά ο τόπος. Έτσι και η Χάρη του Θεού όπου διαχέεται δημιουργεί τα ανάλογα αποτελέσματα. Αν η ψυχή είναι κήπος γεύεται τη Χάρη ως φώς . Αν είναι τόπος όπου συσσωρεύονται ακαθαρσίες γίνεται φωτιά. Άρα ο Θεός παραμένει αγάπη αλλά είναι ζήτημα της ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου για το πως θα την δεχτεί. Έτσι στην ορθόδοξη εκκλησία η μετάνοια και η εξομολόγηση δεν έχουν σκοπό να ικανοποιήσουν έναν φεουδάρχη Θεό, που θυμώνει, φθονεί και τιμωρεί, αλλά ο σκοπός βρίσκεται στη θεραπεία. Δηλαδή με τον τρόπο ζωής που προτείνει η Εκκλησία από σκουπιδότοπος να γίνουνε κήπος και η θέα του ακτίστου φωτός να γίνει παράδεισος και όχι κόλαση.

Αυτή η θεώρηση ζωής δεν είναι αμελητέα. Ο θεός των παπικών είναι ανύπαρκτος! Ουσιαστικά λατρεύουν ένα είδωλο. Ομοιάζει πολύ με τους θεούς του Ολύμπου που είχαν ανθρώπινα πάθη. Και αυτό για τον παπισμό αποτελεί στάση ζωής, νοοτροπία. Αυτό που λέμε "δόγμα".

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

#panos

Ψευτοεννιάρι

 Είναι πολύ εύκολο να βρεις τις αντιστοιχίες και να καταλάβεις ότι αυτός που παρακολουθεί προσεκτικά παιχνίδια ποδοσφαίρου, δεν βλέπει απλώς 22 τρελούς να κυνηγάνε μία μπάλα. Η παρακολούθηση ενός αγώνα, βοηθάει στην πνευματική ζωή. Στην ουσία....

παίζεις με τον διάβολο....

ο οποίος θα χρησιμοποιήσει πολλές μεθόδους για να σε πάει εκεί που δεν θα ήθελες. Άρα κι εσύ πρέπει να συμπεριφερθείς όπως ένας καλός προπονητής επιπέδου champions league.

Δηλαδή πριν το παιχνίδι, οφείλεις να μελετήσεις τον αντίπαλο. Στη διάρκεια του παιχνιδιού πρέπει να τον "διαβάσεις" καλά και να κάνεις τις αντίστοιχες κινήσεις για να θωρακίσεις την άμυνα και στην κατάλληλη στιγμή με μία αντεπίθεση να μπει το γκολ.

Στην περίπτωση που γίνει ένα λάθος και δεις την μπάλα στο πλεχτό σου, πρέπει να μείνεις ψύχραιμος, να δεις τι έφταιξε, να ηρεμήσεις τους παίκτες σου και να δώσεις τις κατάλληλες οδηγίες.

Καλό είναι να χρησιμοποιήσεις στον αγώνα σου και το λεγόμενο "ψευτοεννιαρι" για να γίνεις απρόβλεπτος. Το ψευτοεννιαρι είναι ο επιθετικός που κανονικά παίζει στην κορυφή της επίθεσης. Εν προκειμένω όμως το ψευτοεννιαρι δεν παίζει εκεί, αλλά πίσω από τα εξτρέμ για να μπερδέψει την άμυνα του αντιπάλου. Ποιος θα τον μαρκάρει; Ο κεντρικός αμυντικός; Κάποιος από τους μέσους; Έτσι καταφέρνει να δημιουργεί πανικό στην αντίπαλη άμυνα. Ανοίγει διαδρόμους, ενώ η ομάδα σού ελέγχει το παιχνίδι και τον ρυθμό του.

Κάνε αντιστοιχίες και παίξε έξυπνα.

Να προσέχεις!

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Αδικία

Έχει γίνει διάσημη στο ίντερνετ μια ρήση του Αγίου Παϊσίου που λέει να φοβόμαστε αυτόν που κλαίει επειδή τον αδίκησαν γιατί μετά θα αναλάβει ο Θεός.

Είναι πολύ σημαντικό που το σίριαλ "από τα Φάρασα στον ουρανό" έχει τόση τηλεθέαση και πολλοί μάθανε ότι η εκκλησιαστική ζωή έχει ένα βάθος.

Όμως να έχουμε υπόψιν ότι αυτό το βάθος για να βιωθει και να γίνει κτήμα θέλει δουλειά. Η επιφανειακή αντιμετώπιση δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Και δεν είναι δύσκολο μια ρήση του Αγίου να δημιουργήσει ψευδαίσθηση, ιδίως όταν μεταβάλλεται σε διαδικτυακό τσιτατο.

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας ζούνε το αίσθημα τής αδικίας και πολλές φορές κλαίνε απαρηγόρητα. Όμως αυτό που νιώθουν είναι πράγματι αδικία ή η αίσθηση της αδικίας και τα δάκρυα είναι αποτέλεσμα εγωισμού;

Θεωρούμε ότι ο άλλος μας αδίκησε. Γιατί;

- Μήπως μας έβαλε όρια;

- Μήπως ως ελεύθερος άνθρωπος μας είπε κάποιο "όχι" πράγμα που είναι δικαίωμα του;

- Μήπως κάποιος δεν μας έκανε ένα χατηρι όπως ακριβώς το θέλαμε και την ώρα που το θέλαμε;

Μήπως τελικά εμείς είμαστε αυτοί που αδικήσαμε και νομίζουμε ότι αδικήθηκαμε;

Μεγάλη αρετή η διάκριση, η νηφαλιότητα και η ταπείνωση. Οι λόγοι των Αγίων έχουν βάθος. Δεν είναι συνθήματα.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχαγγελος Ρόδου

#κειμενα

Η δικτατορία της τοξικότητας

 Έγινε της μόδας η λέξη. Μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, αγράμματοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, χρησιμοποιούν τη λέξη "τοξικότητα" και "τοξικός" που την επέβαλαν ορδές ψυχολόγων, ψυχοθεραπευτών και λάιφ κοουτς. Μια λέξη που έγινε χαρτοπετσέτα και την χρησιμοποιούμε για το παραμικρό ελάττωμα κάποιου. Ερχόμαστε στη θέση των "τέλειων" και "αψεγαδιαστων". Όλοι μας! Και ενώ παλαιότερα ψάχναμε να βρούμε τι μας ενώνει με τους άλλους, τώρα ψάχνουμε τι μας χωρίζει. Παντού ανακαλύπτουμε τοξικότητα ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει. Έτσι γίναμε αντικοινωνικοί. Γι'αυτό δεν υπάρχουν σχέσεις φιλικές, ερωτικές ακόμη και συγγενικές. Ο "άλλος" a priori είναι τοξικός ακόμα και για ανώδυνα ελαττώματα. Δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας! Αυτή η λέξη στοιχειώνει και γυρνάει σαν φάντασμα μέρα και νύχτα. Μπροστά μας, πίσω μας, πλάι μας, επάνω και κάτω μας. Σύγχρονος φαρισαϊσμός που μπλοκάρει την κοινωνικότητα, τις αγαπητικες σχέσεις, το δοσιμο στον άλλον.

Αν είναι τόσο πολύ τοξικό επειδή ο ένας αργεί πάντα κανένα μισάωρο στα ραντεβού, αν είναι τόσο τοξικό όταν ο άλλος σε κοιτάξει λίγο στραβά ή αν αρνηθεί να σου κάνει μια χάρη όχι επειδή δεν θέλει αλλά επειδή δεν μπορεί, όταν ακόμη σού ζητάει κάτι εύλογο, μια είναι η λύση. Πάρε έναν λόχο γάτες στο σπίτι σου να κάνεις παρέα μέχρι να πεθάνεις. Κλεισμένος στον εγωισμό, τη φιλαυτία και τον μικρόκοσμο σου .

Παναγιώτης Α Μελικιδης 

θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Έλα έξω!

Πολλά τα μηνύματα αυτών των ημερών που καλουμαστε να τα βιώσουμε καρδιακά.

Πόσοι θα ακούσουμε τον Χριστό να φωνάζει έξω από τον τάφο της ψυχής μας "δευρο έξω!". Πόσοι θα ανταποκριθούμε με το "ψυχή μου , ψυχή μου! Αναστα τι καθευδεις". Θα ξεντυθουμε τα σουδαρια της  εξορίας που μας ντυσανε στην πικρή γη της αμαρτίας;

Θα ησυχάσει η ψυχή από ανόητες ιδεολογίες, από ανόητους επίγειους μεσσιανισμους; Από ανόητες ηδονές και απολαύσεις, για να ακούσει την φωνή του Δημιουργού της "Δευρο έξω από την γη τής εξορίας και τον πικρό Άδη;"

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Κυριακή του Θωμά

Στη συνείδηση των περισσότερων έχει ταυτιστεί ο Απόστολος Θωμάς με την απιστία. Έτσι το όνομά τού συνοδεύεται με το επίθετο "άπιστος".

Φυσικά και ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος αλλά ολιγόπιστος, γιατί γνωρίζουμε καλά ότι η πίστη έχει διάφορους βαθμούς. Όταν λοιπόν ενίσχυσε την πίστη του, με την προσευχή, όταν δια της προσευχής ετοιμάστηκε, τότε του φανερώθηκε ο Αναστάς Χριστός μέσα στο Άκτιστο Φώς! Κατά συνέπεια αυτή η εμπειρία τον οδήγησε  να φωνάξει "Ο Κύριος μου και ο Θεός μου"!

Το δεύτερο σημείο που συνήθως παρεξηγείται είναι ο λόγος του Χριστού "μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες". Πώς μπορεί να γίνει αυτό. Πώς μπορεί η πίστη να αποκοπεί από την εμπειρία. Πολύ εύστοχα μας το εξηγεί ο Γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης. Ο Χριστός μακαρίζει αυτούς που δεν ζητάνε να τον δούνε με τα σωματικά μάτια, αλλά με τον οφθαλμό της ψυχής ο οποίος καθαρίζεται από τα πάθη μέσω τής άσκησης και της συμμετοχής στα μυστήρια της εκκλησίας.  Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να ορά τον πνευματικό κόσμο και να δει με αυτά τα καθαρά ψυχικά μάτια τον Αναστάντα Χριστό.

Το να ζητάμε  να δούμε με τα σωματικά μάτια τον Αναστάντα Χριστό , ενώ λειτουργούν μέσα μας τα πάθη και η αμετανοησία, τότε ζητάμε απλώς να ικανοποιήσουμε την άρρωστη περιέργεια μας και τίποτε περισσότερο. Ακόμη και αν ο Χριστός ικανοποιούσε αυτή μας την περιέργεια το σίγουρο είναι ότι δεν θα άλλαζε η ζωή μας.

Η συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό, που είναι ουσιαστικά η βίωση του παραδείσου, προϋποθέτει τον αγώνα για την κάθαρση από τα πάθη και συνεχή προσανατολισμό στην εφαρμογή των ευαγγελικών εντολών και στην αδιάλειπτη προσευχή.

Χριστός Ανέστη 

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Βρήκες τον τάφο σου;

 Οι ασκητές που "θάβονται" στα σπήλαια και στις οπές της γης για να ελκύσουν τη χάρη του Θεού και να εγερθούν εκ του τάφου.

Οι χριστιανοί εν τω κόσμω, "θάβονται" στις μέριμνες, στα σκάνδαλα, στις δοκιμασίες και στους πειρασμούς του απατεώνα κόσμου, έχοντας την ευχή του Ιησού στα χείλη. Θάβονται στο πιο απόμακρο δωμάτιο του σπιτιού τους επικαλούμενοι το υπέρ παν Όνομα, για να ελκύσουν τη χάρη και να αναστήσουν την ψυχή τους εκ του τάφου. 

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ σπηλαίων ασκητικών, μοναστηριών και διαμερισμάτων. Υπάρχει η κοινή χάρη του Θεού που πιάνει από το χέρι την ψυχή η οποία πέθανε ως προς την αμαρτία για να την σηκώσει στην αιωνιότητα. Τους συνδέει η ίδια η υπέρβαση του θανάτου. Τους συνδέει ο ίδιος ο Χριστός που πρώτος μπήκε στον Άδη του καθενός μας και μας τον παρέδωσε ως παίγνιο. Και μαρτυρεί για την αυθεντικότητα της εμπειρίας ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: κράτα τον νου σού στον Άδη και μην απελπίζεσαι.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Ησυχία

 Επίκεντρο τής Μ. Τεσσαρακοστής η σιωπή. Νηστεία τής γλώσσας και των σκέψεων. Ο κόσμος ζαλίστηκε. Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη τις γνώσεις, τις απόψεις, τις ονειροπολήσεις, τις φαντασιώσεις, τα οράματα μας. Δεν έχει ανάγκη την πληθώρα των σκέψεων μας. Ούτε ο κόσμος, ούτε ο ίδιος ο εαυτός μας.

Να αγαπήσουμε τον πλησίον και τον εαυτό μας. Να μην τους βάζουμε στον φαύλο κύκλο των εμπαθων μας σκέψεων, συλλογισμών και ανόητων ονειροπολήσεων. Να μην τους ταλαιπωρουμε. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι Άγιοι προτείνουν τη νυχτερινή προσευχή. Η νύχτα ταυτίζεται με τη σιωπή και την ησυχία. Μέσα εκεί συντονίζεται η ύπαρξη μας με τον Θεό. Μη φοβηθούμε ούτε τη νύχτα, ούτε τη σιωπή. Εναγκαλιζομαστε το μυστήριο του Θεού και τής ταπείνωσης.

Πολύ μου αρέσει η ευχή "καλό στάδιο". Μυστικός αγώνας εν τη σιωπή. Όπου μυστικά ενεργεί το χέρι της Αιωνιότητας. Το χέρι του Θεού.

Παναγιώτης Α Μελικιδης, θεολόγος εκπαιδευτικός, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Ποιο κόμπλεξ;

Έπεσα σε προτεινόμενο βίντεο όπου μια ψυχολόγος έλεγε ότι το να "βγάζει" ένας άνθρωπος ειρωνία και κακία, στην ουσία "καθρεφτίζεται" επάνω σού και η στάση του δηλώνει ότι είναι βαθειά κομπλεξικος.

Ας έρθουμε όμως στην ερμηνεία που δίνει η εμπειρία της Εκκλησίας, όπως εκφράζεται από τους Αγίους και τους Πατέρες.

Η ύπαρξη του κόμπλεξ το οποίο εκφράζεται με ειρωνία και κακία είναι πάθος. Η εμπειρία της εκκλησίας δεν ενοχοποιεί ώστε να καταδείξει κάποιον ως "κομπλεξικο". Κοιτάει το βάθος, τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται. Για να εκδηλώσεις κακία ή ειρωνία πρέπει να υπάρχει ερέθισμα. Κάτι σε κινητοποιησε για να  εκφραστείς κατ' αυτόν τον τρόπο. Έχεις ευθύνες, όμως οι ευθύνες από ένα σημείο και μετά μοιράζονται. Κάποιος ή κάτι σε προκάλεσε. Η μία πλευρά της ευθύνης. Για κάποιους λόγους δεν αντιμετώπισες με νηφαλιότητα, ηρεμία και προσευχή την πρόκληση. Η άλλη πλευρά της ευθύνης. Έτσι η εκκλησία ως πνευματικό νοσοκομείο περνάει στη θεραπεία και δεν "δικάζει" τον άνθρωπο φορτώνοντας του ενοχές και δείχνοντας τον με τον δάχτυλο ως ένα ον κομπλεξικο.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Για να δεις πως είναι

 Αξίζουν συγχαρητήρια οι συντελεστές του σίριαλ "από τα Φάρασα στον ουρανό". Ο σεναριογράφος δεν αναλώνεται σε φανταστικές ιστορίες που θα απευθύνονταν ίσως σε συναισθηματισμούς και "συγκινήσεις", αλλά σεβάστηκε πλήρως την βιογραφία του Αγίου Παϊσίου. Όμως παρατήρησα κάτι:

Είδαμε το μοναστήρι της Κόνιτσας και τον μικρό Γιωργάκη να ζεί μαζί με τον Άγιο Παϊσιο. Γραφικό μοναστήρι, ζεστές στιγμές. Το μοναστήρι αυτό όμως που τόσο γλυκά το βλέπουμε ήταν μια παλαίστρα. Εκεί ο Άγιος γνώρισε νίκες αλλά και ήττες. Μάλιστα από τις ήττες αυτές γνώρισε καλύτερα τον Χριστό.

Εν ολίγοις περίμενα να αναφερθεί στα επεισόδια ένα πραγματικό γεγονός. Μια συμμαθήτρια του Αγίου, έφερνε στο μοναστήρι μακαρόνια, καφέδες, κονσέρβες, σε εποχές πολύ δύσκολες. Οι καλοθελητες όμως του είπαν:  Ξέρεις πάτερ που τα βρίσκει όλα αυτά που σου φέρνει; Πλαγιάζει με άντρες.

Έτσι όταν πήγε πάλι στο μοναστήρι, ο Άγιος ως ζηλωτής πετάει τα πράγματα που του έφερε. Αλλού οι καφέδες, αλλού τα μακαρόνια. Αφού της μίλησε σκληρά, την έδιωξε.

Ο καλός όμως Θεός ήθελε τον πάτερ Παϊσιο να τον κάνει Άγιο Παϊσιο. Οπότε του δίνει ένα καλό μάθημα. Του λέει: "περίμενε καλόγερε να δεις τι σου έχω". Επιτρέπει λοιπόν το σαρκικό πάθος που είχε η κοπέλα να πέσει και στον μοναχό Παϊσιο. Ο Άγιος έπαθε σοκ! Πώς μου ήρθαν τέτοιοι λογισμοί, πώς μου ήρθαν τέτοιες επιθυμίες; Και τί κάνει! Πιάνει το τσεκούρι που είχε και δίνει μια γερή τσεκουρια κάτω στο πόδι του. Το αίμα ποτάμι, ο πόνος, πόνος, αλλά η επιθυμία να μη φεύγει και η Παναγία να μην ακούει τις προσευχές του. Τι απόφαση πήρε τότε. Θα πάω στο βουνό και θα καθίσω να με φάνε οι αρκούδες προκειμένου να ξεφύγω από το έντονο πάθος. Οι αρκούδες ούτε καν τον πλησίασαν.

Τότε μια αχτίδα πέρασε από τον νου του. Θυμήθηκε το περιστατικό με τη συμμαθήτριά του. Μόλις έκλαψε και μετάνιωσε, μόλις πήρε το μάθημα της ταπείνωσης, η σαρκική επιθυμία έφυγε.

Νομίζω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι Άγιοι αντιμετώπισαν όλα τα ανθρώπινα πάθη που αντιμετωπίζουμε και εμείς. Έτσι όχι μόνο γίνονται οικείοι, αλλά και δίνουν μαθήματα ζωής, πέρα από φαντασιακές εξιδανικεύσεις.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Μια λεπτομέρεια

Πλησιάζει η Μεγαλοβδομαδα. Μπορεί σε κάποιους να ακουστεί ως υπερβολή, αλλά νομίζω ότι μέσω και των αισθήσεων δημιουργείται ή καλύτερα χτίζεται ένα ήθος, μια νοοτροπία ή αν θέλετε και μια στάση ζωής.

Στην λειτουργική ζωή της εκκλησίας παρατηρούμε τελευταία ότι έγινε της μόδας η ξύλινη, ανάγλυφη απεικόνιση του Νυμφίου που παραπέμπει σε άγαλμα. Και γνωρίζουμε ότι η Εκκλησία δέχεται τις εικόνες και απορρίπτει τα αγάλματα. Ο λόγος δεν εδράζεται σε σχολαστικές αναλύσεις. Πολύ απλά το άγαλμα παραπέμπει σε ειδωλολατρικό έθος και το έθος δημιουργεί ήθος. Ας σεβαστούμε την πρακτική αιώνων που υιοθέτησε η εκκλησία μας και  η πρακτική αυτή υποδεικνύει αποκλειστικά τη χρήση εικόνων στη λατρευτική ζωή. Εάν θέλουμε να χτίσουμε τις βάσεις για ορθόδοξο εκκλησιαστικό ήθος, πρώτα εμείς πρέπει να σεβόμαστε τις πρακτικές της εκκλησίας. Ας δούμε πόσο λιτά γίνονται οι ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας στο Άγιο Όρος και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το θέαμα κατ' απομίμηση του Χόλιγουντ δεν βοηθάει στη συγκέντρωση του νου κατά την προσευχή. Αυτό υποδεικνύει η πείρα των Αγίων που διαμόρφωσαν και το λειτουργικό ήθος. 

Στο χώρο της εκκλησίας ουδείς κάνει του κεφαλιού του. Όσα γίνονται μέσα στο χώρο του ναού έχουν έναν πολύ βαθύ λόγο που μπορεί να μην τον καταλαβαίνουμε αλλά σαν ένα μυστικό ρεύμα σμιλευει τα βάθη του είναι.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Ένα κόκκινο ύφασμα

 Σε μια εποχή όπου εκθειάζεται και θεοποιείται η ατομικότητα και ο δικαιωματισμος, πάνε να βάλουν μπουγάδα το μυαλό μας και την βαθειά μας συνείδηση που χάνεται στους αιώνες. Θέλουν να μας πείσουν ότι ξεφυτρώσαμε από το πουθενά, καλουμαστε μόνο να απολαμβάνουμε για να οδηγηθούμε πάλι στο πουθενά. Ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά άνθρωποι κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν της τεχνητής νοημοσύνης. Ότι κινούμαστε στο κενό. Ότι έχουμε μόνο γνώσεις και αισθήσεις. Δεν έχουμε καταβολές, δεν έχουμε ιστορία, ούτε και νόημα. Το νόημα εξαντλείται σε επίπεδες καταστάσεις που θα τελειώσουν όταν τελειώσουμε και εμείς, όπως περίπου συμβαίνει με έναν υπολογιστή που κάποτε καίγεται και το μόνο που μένει και βλέπουμε είναι μια μαύρη οθόνη.

Εις πείσμα των καιρών, θέλω να αναφέρω ένα έθιμο τής Μεγάλης Πέμπτης που τηρούσαν οι πρόγονοι μου στη Μικρά Ασία.

 

Κάθε Μεγάλη Πέμπτη, λοιπόν, το πρωί, έδεναν ένα κόκκινο ύφασμα στο μπαλκόνι το οποίο υπομνηματιζε το αίμα του Χριστού. 

Τα έθιμα είναι η καμπάνα της μνήμης. Αποδίδουν τιμή στον Θεάνθρωπο και θυμίζουν τι συνέβη τις μέρες αυτές. Κινητοποιούν στην προσευχή, μας κάνουν πιο σοβαρούς και υπεύθυνους. Υπεύθυνους για το καλό μας και το καλό της κοινότητας μέσα στην οποία κινούμαστε και ζούμε. Υπεύθυνους έναντι του Θεού. Όχι γιατί ο Θεός είναι φεουδάρχης ο οποίος "απαιτεί" από εμάς, αλλά γιατί ποθεί με άπειρη αγάπη, την ωριμότητα μας, την εσωτερική καθαρότητα μας, την πνευματική μας υγεία για να στείλει μέσα μας το άπλετο και ατελευτητο Φως της Αναστάσεως.

Καλό Πάσχα ‼️

Παναγιώτης Α Μελικιδης, θεολόγος - Αρχαγγελος Ρόδου

#κειμενα

Όταν ξέρεις να κλέβεις

Μέσα σε όλα θυμόμαστε σήμερα και την μεγάλη ανατροπή με τον Δίκαιο Ληστή. Γεμάτες με τέτοιες αντιφάσεις ο εκκλησιαστικός βίος τις οποίες δεν καταλαβαίνουμε οι χριστιανοί τής Κυριακής.

Ληστής, κοινός δολοφόνος. Αν υπήρχαν τότε εφημερίδες θα έγραφαν: Συλλάβανε το κτήνος, στα χέρια της αστυνομίας το τέρας. Αν είχαμε και διαδίκτυο; Θα βγαίναμε οι καθωσπρέπει και θα γράφαμε: κρεμάστε τον στην πλατεία Συντάγματος. Σταυρός; Και λίγο του είναι. Να ζωντανεύει και πάλι να τον εκτελούν.

Αυτό λοιπόν το "ανθρωπόμορφο τέρας" έγραψε τη δική του σελίδα. Βίωσε το δικό του μυστήριο. Κανείς ίσως δεν θα μάθει τι ανατροπές γίνανε μέσα στην ύπαρξη του. Τι θεϊκό φώς έπεσε ώστε σε λίγα λεπτά της ώρας να περάσει από την μετάνοια, στην βίωση της Βασιλείας του Θεού εντός του. Στάδια τα οποία πασχίζουν να περάσουν ασκητές χρόνια ολόκληρα και πάντα ζούνε με την αμφιβολία. Θα σωθώ;

Ο Δίκαιος Ληστής εφάρμοσε την τέχνη του. Ήξερε να κλέβει και έτσι έκλεψε και τον παράδεισο. Άνθρωπος του υποκόσμου, δεν ήξερε από μισολογα. Σαν να μιλάει με τον συνεταίρο του: θυμήσου με και μένα στην βασιλεία σου, είπε στον Χριστό. Περνάμε παρέα όλο αυτό. Μη με ξεχάσεις όταν βγεί η ψυχή μου. Και κατάφερε να κλέψει τον ίδιο τον Θεό. Έκλεψε την απάντηση. Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο, του απαντάει ο Χριστός.

Πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε γαλήνη. Και που; Αγναντεύοντας το πέλαγος στοχαζομενος; Όχι. Αλλά πάνω στον σταυρό τού. Περίμενε άραγε ότι η ζωή τού θα τελειώσει χαρούμενα, ηρεμα και γαλήνια πάνω σε έναν σταυρό;

Αυτά είναι τα παράδοξα του Θεού. Παράξενος ο Θεός. Δεν πιάνεται από πουθενά. Γεμίζει εκπλήξεις στις πιο περίεργες και δύσκολες στιγμές. Περίεργη ύπαρξη...

Δίκαιε Ληστή πρέσβευε υπέρ ημών!

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Νέφη!

Παίρνουν και δίνουν οι "προφητείες": κάποιος γέροντας που είδε όραμα, είπε... κάποια γερόντισσα που είδε άλλο όραμα, είπε... 

Δεν ξέρω τι προσφέρουν όλα αυτά και που καταλήγουν. Στο να κοιτάξουμε τα μικροσυμφεροντα μας και την καλύτερη δυνατή άνεση μας. 

 Το δια ταύτα:  αγοραστε μακαρόνια, ξηρούς καρπούς, κονσέρβες, να έχετε να τρώτε. Τώρα όμως που δεν θα έχετε ίντερνετ ενώ ο εθισμός σας είναι δεδομένος, τώρα που δεν θα προβάλλεται την ομορφιά σάς, την εξυπνάδα και την ιδιοφυία σας, δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσετε. Εδώ πάμε στα βαθειά.

👉 Λοιπόν: μη ζαλιζεστε με "οράματα". Ο,τι είναι να γίνει, θα γίνει. 

Ένας ιδιότυπος μεσσιανισμός αναπτύσσεται, όπου μέσα από το αίμα θα έρθει η επί γης τελειότητα. Όμως ξέρουμε ότι ο κόσμος αυτός είναι ατελής εκ φύσεως. Ότι πάντα θα υπάρχει αυτός που εκμεταλλεύεται και αυτοί που είναι θύματα των περιστάσεων και της εκμετάλλευσης. Αναβιώνει ιδιότυπος χιλιασμος όπου σας λέει, αγοραστε κατεψυγμένα Μπάρμπα Στάθη, να την βγάλετε λίγους μήνες. Κάντε υπομονή και θα τρώτε με χρυσά κουτάλια. 

Ότι οι "προφητείες" τελικά καταλήγουν στο ότι θα αυξηθεί σε έναν επίγειο παράδεισο το κατά κεφαλήν εισόδημα και κατά τα άλλα θα κουβαλάμε την μιζέρια μας με θρησκευτικό επικάλυμμα, έτσι για το φενγκ σούι, είναι θλιβερό...!!!!!

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος - Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Ποιο το πρόβλημα;

Τριανταοχτώ ολόκληρα χρόνια περίμενε ο  παράλυτος στην κολυμβήθρα της Βιθεσδά να βρεθεί κάποιος να τον ρίξει πρώτο, την ώρα που τάραζε ο άγγελος τα νερά προκειμένου να θεραπευτεί.

Πάνω από τριάντα  χρόνια! Μας θυμίζει τον ορισμό που δίνει ο Ντοστογιέφσκι για τον άνθρωπο: ο άνθρωπος είναι το ον που μπορεί να τα υπομένει όλα.

Εδώ είναι εντυπωσιακά κάποια "περιφερειακά" γεγονότα. 

Προφανώς ο παράλυτος ήταν "βάρος" για τους δικούς του ανθρώπους. Έτσι δεν τον μετέφεραν απλώς σε κάποια στοά της κολυμβήθρας, αλλά τον παράτησαν εκεί. Έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνος του. 

Τριάντα και πλέον χρόνια έβλεπε το θαύμα που δεν ερχόταν για τον ίδιο. Έβλεπε άλλους ασθενείς να έχουν κάποιον δικό τους, κάποιον συμπαραστάτη που τους έσπρωχνε πρώτους στο νερό. Είχε  την τύχη των μη προνομιούχων. 

Δεν είχε άνθρωπο, αλλά συνάντησε μετά από τόσα χρόνια υπομονής τον Θεάνθρωπο. Πώς αλλάζουν οι συσχετισμοί και πως οι έσχατοι γίνονται πρώτοι. Η πρωτιά μέσα από την υπομονή και την ταπείνωση. Όχι την μοιρολατρία, αλλά την ταπείνωση, που εν προκειμένω εκφράστηκε από την προσπάθεια του ίδιου του παραλυτικού να κάνει κάτι και να πέσει πρώτος στο νερό, αλλά και την αποδοχή της ήττας. Ότι δηλαδή δεν τα κατάφερε για να αναζωπυρώσει πάλι την ελπίδα και να προσπαθήσει χωρίς να έχει φθόνο για όσους θεραπεύτηκαν.

Μετά από  τόσα χρόνια, λοιπόν, δεν βρέθηκε άνθρωπος να τον βοηθήσει και τον συνάντησε ο Θεάνθρωπος.

 Στον διάλογο που είχε με τον Χριστό δεν "άρπαξε" την ευκαιρία από τα μαλλιά. Δεν ξεκίνησε κατευθείαν να τον παρακαλεί για βοήθεια, αλλά πρώτα του εξέφρασε όχι απλώς το πρόβλημα, αλλά το παράπονο του: όλοι έχουν κάποιον να τους βοηθάει και πέφτουν πρώτοι στο νερό. Είχε την ανάγκη  να επικοινωνήσει με τον Χριστό, ότι δεν έχει κάποιον συγγενή, δεν έχει κάποιον φίλο συμπαραστάτη. Θεώρησε θεραπευτικό να βγάλει από μέσα του αυτό που τον πείραζε και τον στενοχώρησε:  "άνθρωπον ουκ έχω...". 

Έτσι έδειξε ότι προέχει τελικά για όλους η ψυχική θεραπεία που βρίσκεται στην επικοινωνία, την κατανόηση και την ενσυναίσθηση . Μας δείχνει ότι  η θεραπεία των ψυχικών τραυμάτων όχι μόνο προηγείται αλλά είναι και η πιο σημαντική.

Το ζήτημα στην περικοπή, νομίζω ότι δεν εστιάζεται στην σωματική ασθένεια, αλλά στο παράπονο του παραλυτικού: "άνθρωπον ουκ έχω..."

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

Συνταγές μαγειρικής

Τελείωσε και για σήμερα η ολιγόλεπτη περιήγηση στα ιντερνετικά μονοπάτια. Παρατήρησα κάποιες δημοσιεύσεις που μου θύμισαν συνταγές μαγειρικής: "ο τάδε άγιος προτείνει αυτή την προσευχή για να λύσετε τα προβλήματα σας" ή "να λέτε αυτή την προσευχή που προτείνει ο δείνα άγιος" για να λύσετε άλλο "πακέτο" προβλημάτων.

Οι άγιοι δεν είναι οι "μάγοι της φυλής" που προτείνουν διάφορα λόγια - προσευχές για να λυθούν προβλήματα. Η ζωή της εκκλησίας δεν είναι μαγεία όπου χρησιμοποιείς κάποιες ευχές και τεχνικές για να σου δώσουν το αποτελέσματα που επιθυμείς. 

Ο Θεός είναι πρόσωπο. Για τον καθένα ενδιαφέρεται προσωπικά και έχει ένα σχέδιο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία του, αρκεί ο άνθρωπος να ανταποκριθεί. Στο σχέδιο της σωτηρίας εντάσσονται και οι δοκιμασίες και τα προβλήματα και οι δυσκολίες. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε όλα αυτά συνιστά την ασκητική της εκκλησίας.

Η πείρα των Αγίων και ιδίως των λεγόμενων νηπτικων Πατέρων, μας διδάσκει ότι για να εισακουστεί η προσευχή κάποιου εξαρτάται από το πώς χειρίζεται την όλη σχέση του με τον Θεό. Εξαρτάται αν αυτό που ζητάει συμφέρει τη ψυχή του και όχι την τσέπη του. Εξαρτάται από το πάθος της προσευχής και από τον βαθμό εσωτερικής καθαρότητας. Επίσης προσευχή δεν είναι μόνο τα λόγια. Προσευχή είναι και ένας αναστεναγμός και ένα έντονο βλέμμα στον ουρανό. 

Επιπλέον οι Άγιοι δεν βγάζουν μανιφέστα και ντιρεκτιβες. Οι συμβουλές τους απευθύνονται σε συγκεκριμένους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες καταστάσεις. Άρα οι γενικεύσεις είναι ατοπες. Παίρνουμε από αυτούς ότι ταιριάζει στην προσωπικότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε. 

Βασικός καθοδηγητής και συμπαραστάτης στην πνευματική μας πορεία, είναι ο πνευματικός μας πατέρας στον οποίο καταθέτουμε τα λάθη και τα πάθη μας.

Είναι καλό στις δημοσιεύσεις να είμαστε μετρημένοι και κυρίως ο στόχος μας να μην είναι τα like.

Παναγιώτης Α Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου

#κειμενα

Η εξάντληση της λογικής θα εξαντλήσει την ύπαρξή μας

 📍 Η εξάντληση τής λογικής, θα εξαντλήσει την ύπαρξη μας! 

Λόγω ημέρας τόσο δια ζώσης, όσο και μέσω μηνυμάτων, δεχόμαστε ερωτήσεις που εξαντλούνται στην περιπτωσιολογια. Η αποφατικοτητα πολλές φορές και η βίωση της δεδομένης άγνοιας, όταν το κτιστό προσπαθεί να οικειοποιηθεί υπαρκτικα  τη χάρη του Ακτίστου Τριαδικού Θεού, οδηγεί πολλές φορές σε μια εσωτερική ειρήνη και πληρότητα. Γαληνευει και υποτάσσεται η λογική. 

Έτσι το να απαντήσουμε περιπτωσιολογικα το πώς θα κρίνει ο Θεός τον άλφα και τον βήτα, υποδηλώνουν μια νοητική και βιωματική κατάσταση προνηπιου. 

Μια γενική απάντηση προς όλους όσοι εμπιστεύτηκαν την άγνοια μου και με ρωτήσαν: Αρκουμαστε στον λόγο του Αγίου Γαβριήλ του Δία Χριστόν Σαλού, οπότε ειρηνευστε και αφεθειτε στον ωκεανό της αγαπητικης σχέσης με τον Θεό. Ο Άγιος Γαβριήλ λοιπόν μας λέει πως ούτε οι Άγγελοι του Θεού δεν γνωρίζουν πως θα κρίνει ο Θεός.

Κρατήστε την αποφατικοτητα του Αγίου ώστε το μυστήριο της κρίσης και της δικαιοσύνης του Θεού να μην ειδωλοποιηθει. Δεν έχει καμία σχέση με  κρίση στελεχών για προαγωγή ή υποβιβασμό εργαζομένων εταιρείας κινητής τηλεφωνίας.

Παναγιώτης Α Μελικιδης, θεολόγος, εκπαιδευτικός

#κειμενα

Δευτέρα Παρουσία

 Σήμερα το Ευαγγέλιο μίλησε για την Δευτέρα παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση που θα γίνει με το τέλος του κόσμου και του τρόπου ζωής όπως τον γνωρίζουμε ως τώρα. Έτσι θα πραγματοποιηθεί το αίτημα και ο πόθος όλων για δικαιοσύνη. Κατά την ημέρα της κρίσεως άλλοι θα οδηγηθούν στη βίωση του παραδείσου κατά διαφόρους βαθμούς ή στην βίωση της κόλασης επίσης κατά διαφόρους βαθμούς. Το κριτήριο για την τελική κρίση είναι ένα: η αγάπη. Αλλά δυστυχώς έχουμε μάθει σε λάθος αγάπες και την ορίζουμε ως θεωρία και βίωμα με λάθος τρόπο.

Όλοι οι άνθρωποι ζητούν να πάρουν αγάπη. Όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν πραγματική αγάπη γιατί αυτή συνδέεται με την ιδιοτέλεια και τα πάθη. Έτσι είναι φυσικό οι άνθρωποι να απογοητεύονται αλλά και να απογοητεύουν. Όμως αυτή τη δίψα για αγάπη μπορούν βιωματικά να την βρούν μόνο κοντά στο Θεό. Και όταν αγαπησουν τον Θεό, ο Θεός θα καθαρίσει  αυτή την αγάπη, θα την φωτίσει και ανόθευτη ο άνθρωπος θα την προσφέρει στον συνάνθρωπο του ακόμη και στο εχθρό του. Όσο δυναμώνει δηλαδή η κάθετη αγάπη προς τον Θεό, τόσο θα δυναμώνει και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο η οποία θα χαρακτηρίζεται από την ταπείνωση, την υποχωρητικοτητα και την θυσία. Όσο όμως ο άνθρωπος αντιμετωπίζει την αγάπη ως απλό συναίσθημα και το εδράζει στην ατομικότητα του, την υποτιθέμενη εφυια και το λερωμένο από την αμαρτία συναίσθημα τότε... ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες "προθέσεις".

Παναγιώτης Α. Μελικιδης, θεολόγος εκπαιδευτικός

#κειμενα

Συλλογική υπερηφάνεια και συλλογική ταπείνωση - Παναγιώτης Μελικιδης

 

Βλέπουμε τι γίνεται στη Μέση Ανατολή: πόλεμοι , συσχετισμοί δυνάμεων, εμπλοκή και άλλων χωρών. Δεν είναι καθόλου απίθανο αυτή η κρίση και αυτή η κατάσταση σε μικρό ή μεγάλο βαθμό να χτυπήσει και την πόρτα μας. Ας σκεφτούμε ένα σενάριο επίσης πιθανό. Δεν υπάρχει ίντερνετ! Και τότε ανακύπτουν διάφορα ερωτήματα:

- δεν θα δείχνω πλέον πόσο όμορφος/η είμαι;

- δεν θα δείχνω πόσο τέλεια περνάω στις διακοπές μου;

- δεν θα δείχνω πόσο ευτυχισμένος/η είμαι με την ιδανική ερωτική μου σχέση;

- δεν θα δείχνω τη χαριτωμένη οικογένεια που έκανα με τον/ην σύζυγό μου;

- δεν θα δείχνω τα ρούχα που αγόρασα;

- Μόνο εγώ θα βλέπω το τέλειο μακιγιάζ μου;

- δεν θα κοινοποιώ τις περισπούδαστες σκέψεις μου επί παντός επιστητού;

Έχουμε δηλαδή μια σειρά υπαρξιακών ερωτημάτων που χτίζουν την εικόνα μιας μικρής "θεότητας". 

Έχουμε ένα βήμα στα social που λειτουργεί ως βάθρο θεότητας και οι ακόλουθοι - πιστοί, μας προσφέρουν ως θυμίαμα τα like. Νιώθουμε ψηλότερα από τούς άλλους με μια ενδόμυχη ανάγκη να τους "τρίψουμε στη μούρη" πόσο ωραίοι/ες είμαστε και πόσο ιδανική είναι η ζωή μας σε σχέση με την περιρρέουσα μιζέρια. Όλο αυτό προδίδει μια γενικότερη στάση ζωής και έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Και έρχεται ή θα έρθει μια κρίση που ως νόμος πνευματικός θα αντικαταστήσει την συλλογική υπερηφάνεια με την συλλογική ταπείνωση, όταν θα  απασχολούν πιο καθημερινά θέματα: το αν έχουμε ένα κομμάτι ψωμί, αν ο αδερφός, ο σύζυγός, ο συγγενής μας ζει, αν έχουμε νερό και φάρμακα, αν ο γείτονας μπορεί να καλύψει μια ανάγκη μας.

Η συλλογική ταπείνωση θα μας επαναφέρει στα όριά μας. Στα ανθρώπινα όρια. Θα μας θυμίσει αδυναμίες, πάθη, θα μας υποδείξει ότι όχι μόνο είμαστε ανώτεροι από τον διπλανό μας που δεν πήγε Μύκονο, ή δεν φοράει επώνυμα ρούχα, αλλά έχουμε πλέον την ανάγκη του.

 Θα μας θυμίσει πως ζει ο άνθρωπος και όχι ο σούπερ σταρ των social.

Ο Θεός και από το κακό βγάζει καλό. Η κρίση μας χτυπάει την πόρτα. Προλαβαίνουμε να γίνουμε ταπεινοί; Προλαβαίνουμε να γίνουμε άνθρωποι;

Παναγιώτης Μελικιδης θεολόγος, Αρχάγγελος Ρόδου 

#κειμενα

#panos

-

Τέκνα Θεού κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Ο ώριμος εμπειρικός θεολόγος - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Οι ασθένειες και ο θάνατος του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Τα γραπτά του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Τα διακονήματα του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

"Κράτησε τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Η αρχή της μοναχικής ζωής του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Η μετάβαση του Αγίου Σιλουανού στο Άγιο Όρος - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Η πνευματική επικοινωνία του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Παιδική και νεανική ζωή του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Ο βιογράφος του Αγίου Σιλουανού - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

"Ιερά Σύνοψη" - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Βιβλία πνευματικής θεραπείας - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Η μετάνοια και η εξομολόγηση - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

 

Τα ιερά μυστήρια και ο ιερός ησυχασμός - Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεος